
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Hij is weer begonnen. De Tour de France.
Dat jaarlijkse evenement waarbij een paar honderd mannen vrijwillig besluiten drie weken lang een berg op te fietsen, terwijl miljoenen mensen op de bank roepen dat ze “even hadden moeten aanzetten”.
Ik volg de Tour tegenwoordig zijdelings. Dat klinkt alsof ik onderweg ben naar de bakker en toevallig een peloton passeer, maar het betekent vooral dat ik af en toe de televisie aanzet, zie dat er nog 172 kilometer gereden moet worden en denk: nou, ik kom straks nog wel even terug.
Vroeger was dat anders. Toen was de Tour geen televisieprogramma. De Tour was zomer. Je hoorde de stem van Theo Koomen nog voordat je wist waar de etappe eigenlijk naartoe ging. Theo kon een vlakke rit tussen twee Franse dorpjes laten klinken alsof Napoleon persoonlijk met een baguette de Alpen overstak.
En dan Jean Nelissen. Die wist van iedere bocht wanneer daar in 1937 een renner een lekke band had gekregen omdat een geit was geschrokken van een accordeon. Jean vertelde dat alsof hij er zelf bij was geweest. Sterker nog, je begon eraan te twijfelen of hij er misschien inderdaad bij was geweest.
Mart Smeets maakte er vervolgens een avond van. Niet zomaar een nabeschouwing, maar een kampvuur voor wielerliefhebbers. Er werd gepraat. Geduid. Gemijmerd. Soms leek een etappe van zes uur nog niet lang genoeg om alles te bespreken.
En ondertussen klonk op de radio Radio Tour de France. Frits Spits. Ferry Maat. Lex Harding. Muziek, nieuws, files richting de camping en ergens tussendoor een verslag dat Joop Zoetemelk alweer drie plaatsen was opgeschoven. Dat was geen radio. Dat was vakantie met een antenne.
Ik denk nog weleens aan de mannen die Nederlandse wielergeschiedenis schreven.
Gerrie Knetemann. Jan Raas. Joop Zoetemelk. Tien etappezeges. Dat waren geen statistieken. Dat waren helden.
Mannen die eruitzagen alsof ze na de finish ook nog gewoon een schuurtje konden bouwen.
En natuurlijk geniet ik ook nu nog. Van Wout Poels die in 2023 iedereen verbaasde. Van Dylan Groenewegen die in 2024 weer eens liet zien hoe een sprint gewonnen wordt. Van Thymen Arensman die in 2025 besloot dat twee bergetappes winnen eigenlijk best een aardige vakantieactiviteit was.
Talent genoeg. Spanning ook. Maar toch… Er is iets veranderd. Vroeger kende je de renners aan hun gezichten.
Nu herken je vooral de zonnebrillen.
Iedere ploeg lijkt tegenwoordig te zijn uitgerust door dezelfde fabrikant van futuristische keukenapparatuur. Als ze straks ook nog een broodrooster op hun hoofd monteren, merkt niemand het verschil.
En die fietsen. Die zijn inmiddels zo licht dat ik bang ben dat een stevige niesbui de geletruidrager terug naar België blaast.
Alles wordt gemeten. Hartslag. Vermogen. Cadans. Slaapkwaliteit. Vochtbalans. Waarschijnlijk weten ze tegenwoordig zelfs hoeveel optimisme een renner nog in zijn linkerbeen heeft.
Vroeger wist je alleen dat iemand “goeie benen” had. Dat bleek meestal pas halverwege de col.
En dan de ploegleiders. Vroeger schreeuwden ze uit een rijdende auto. Nu lijken ze een vlucht naar Mars te begeleiden.
“Nog 4,3 seconden vermogen corrigeren.” “Windhoek over 287 meter.” “Drink nu precies 163 milliliter.” Ik zou na vijf minuten de radio uitzetten.
“Luister eens vriend… ik fiets al zes uur bergop. Laat me gewoon even doodgaan in stilte.”
Zelfs de supporters zijn veranderd. Vroeger stond er een man met een klapstoel en een fles wijn. Nu hangen er drones boven de route, maken mensen selfies terwijl het peloton voorbij raast en rent er altijd wel iemand verkleed als banaan, dinosaurus of op hol geslagen wasmachine de berg op. Ik vermoed dat sommige Fransen inmiddels denken dat carnaval een Olympische discipline is.
Toch… Als de helikopter boven een Frans zonnebloemveld zweeft. Als het peloton als een lint door een oud dorpje trekt.
Als de commentatoren ineens een minuut stil zijn omdat het landschap genoeg vertelt. Dan voel ik het weer. Dat kleine jongetje dat op vakantie naar een transistorradio luisterde.
Dat geloofde dat Joop vandaag misschien wel ging winnen.
Dat Theo Koomen ieder moment kon roepen dat er iets ongelooflijks gebeurde. En dat de Tour eigenlijk nooit alleen over fietsen ging.
De Tour ging over zomer. Over tijd die langzamer leek te lopen. Over vakantie. Over helden. Over verhalen. Misschien is dat wel het enige wat echt veranderd is.
Niet de Tour. Maar wij. Want de grootste beklimming is niet de Alpe d’Huez. Het is ontdekken dat nostalgie altijd wind mee heeft. En eerlijk is eerlijk…Dat rijdt een stuk makkelijker.
