
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die momenten waarop je denkt dat het internet definitief verloren is.
Je opent Facebook en krijgt achtereenvolgens iemand die uitlegt waarom komkommers gevoelens hebben, een filmpje waarin een kat belastingadvies geeft en een advertentie voor een opblaasbare jacuzzi die volgens de fabrikant óók geschikt is voor vergaderingen.
Je staat op het punt de stekker uit het internet te trekken. En dan…verschijnt daar ineens de Afro Smart Dancer.
Geen schreeuwerige influencer die roept dat jij “je leven moet maximaliseren”. Geen zelfbenoemde goeroe die beweert dat geluk begint met een ochtendduik in ijswater terwijl je achterstevoren Latijn bidt.
Nee. Gewoon iemand uit Kampala die danst. En wat voor dansen. Midden op straat. Op een markt. Tussen brommers, nieuwsgierige kinderen, winkelende oma’s en mensen die zich zichtbaar afvragen of ze per ongeluk in een videoclip zijn beland.
De kleurrijke kleding lijkt rechtstreeks uit een doos krijtjes te zijn gekropen. De bewegingen zijn zo soepel dat zelfs een rietje er houterig naast oogt. Het gezicht lacht harder dan sommige Nederlanders tijdens een belastingteruggave. En voor je het weet…zit jij mee te glimlachen.
Sterker nog. Je voet begint mee te tikken. Dat is gevaarlijk.
Voor je het weet sta je zelf in de supermarkt naast het schap met hondenbrokken een halve Afro-dans uit te voeren omdat de achtergrondmuziek nét lekker binnenkomt. Ik heb het geprobeerd. De kassière vroeg of ik EHBO nodig had.
Wat me vooral raakt aan die filmpjes is de eenvoud. Geen dure studio. Geen spectaculaire special effects. Geen drone die twaalf keer om een wolkenkrabber vliegt.
Alleen muziek. Beweging. Kleur. Mensen. En plezier. Blijkbaar is dat genoeg. Sterker nog: misschien is dát juist de magie.
Wij zijn hier kampioen ingewikkeld doen. We plannen ontspanning zes weken vooruit. We maken een Excelbestand om te bepalen wanneer we spontaan kunnen zijn. We volgen een cursus mindfulness waarin we leren hoe we kunnen ontspannen van de stress die we kregen van de cursus mindfulness.
Ondertussen laat iemand aan de andere kant van de wereld zien dat een glimlach soms begint met een paar danspassen en een oprechte blik.
Dat is eigenlijk een prachtig lesje. Geluk hoeft niet altijd groot te zijn. Het hoeft niet duur te zijn. En het hoeft al helemaal niet perfect te zijn.
Soms zit het gewoon verstopt tussen een kleurrijk shirt, een stoffige straat, een vrolijke beat en een onverwachte dans.
Misschien zouden wij daar wat vaker aan mee moeten doen.
Niet omdat iedereen ineens de salsa door de Albert Heijn moet lopen dansen. Al zou dat eerlijk gezegd best gezellige boodschappen opleveren. Maar omdat vreugde besmettelijk is. Net als mopperen. Alleen kent vreugde gelukkig geen bijsluiter.
Dus mocht u de komende dagen iemand zachtjes zien meebewegen bij het verkeerslicht…Kijk dan niet meteen bezorgd. Misschien heeft diegene gewoon de Afro Smart Dancer ontdekt. En dat lijkt me, alles bij elkaar genomen, een stuk gezonder dan weer een filmpje over emotionele komkommers.
Want soms heb je geen groot geluk nodig. Soms heb je alleen iemand nodig die je eraan herinnert dat een glimlach ook een vorm van beweging is.
