
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Kent u dat?
Van die mensen die met een diepe zucht zeggen: “Man, man, man… wat kunnen mensen toch ongelooflijk zeuren over het weer.”
Waarna zij vervolgens twintig minuten lang vertellen hoe verschrikkelijk irritant al die zeurende mensen wel niet zijn.
Pieter luistert aandachtig. Althans… de eerste drie minuten. Daarna dwaalt zijn blik af naar een vlieg die zich afvraagt waarom hij tegen hetzelfde raam blijft aanvliegen. Een vraag die verrassend veel overeenkomsten vertoont met de menselijke communicatie. Want de vlieg leert er niets van. En sommige mensen ook niet.
Neem de warmte.
Toen het wekenlang droog was, hoorde je overal:
“Als het nou eens een beetje zou regenen…” Twee dagen later viel er inderdaad regen. En toen begon dezelfde groep: “Nou… typisch Nederlands hè? Altijd dat rotweer.”
Het is een bijzonder talent. Mensen kunnen verlangen naar precies datgene waar ze twee dagen later weer heimwee naar krijgen.
Pieter vermoedt dat als de hemel gratis bankbiljetten zou laten regenen, er binnen een uur iemand op Facebook zou schrijven: “Leuk hoor… maar mijn hortensia’s worden hier helemaal plat van.”
Nog mooier wordt het wanneer mensen zich ergeren aan mensen die klagen. Dat is eigenlijk klagen in de tweede macht. Een soort meta-gezeur. Het gezeur over het gezeur. Een oneindige lus waarin iedereen zichzelf tot slachtoffer promoveert van precies hetzelfde gedrag dat hij vijf seconden eerder nog veroordeelde.
Kabouter Lui wist het jaren geleden al. “Ik word daar zo moe van…” En eerlijk gezegd begrijpt Pieter hem steeds beter.
Niet omdat mensen klagen. Dat hoort erbij. Een beetje mopperen is voor Nederlanders wat pasta is voor Italianen: cultureel erfgoed.
Nee. Pieter wordt vooral moe van het gebrek aan zelfreflectie. Van de man die roept dat “iedereen tegenwoordig zo negatief is” terwijl zijn eigen gezicht al drie kwartier op onweer staat.
Van de buurvrouw die verzucht dat “mensen nooit eens ophouden over het weer”, waarna ze zelf uitgebreid de luchtvochtigheid, de windrichting en de kans op dauwpunten analyseert alsof ze persoonlijk door het KNMI is ingehuurd.
En dan zijn er nog die andere helden. De Vertellers. U kent ze.Ze beginnen een verhaal met: “Heb ik je ooit verteld over die keer…”
Ja. Vorige week. En de week daarvoor. En met Kerst. En op de verjaardag van tante Annie. En tijdens de barbecue. En zelfs een keer tijdens een gesprek dat helemaal nergens over ging.
Maar als je heel voorzichtig zegt: “Ja, volgens mij ken ik dit verhaal…” dan kijken ze je aan alsof je zojuist de Mona Lisa met een viltstift hebt bijgewerkt. “Nou ja… als jij niet geïnteresseerd bent…”
Niet geïnteresseerd? Pieter kent inmiddels de dialogen woord voor woord. Hij weet op welke plek er gelachen moet worden. Hij weet zelfs wanneer de hoofdpersoon zogenaamd “bijna van zijn stoel viel.”
Sterker nog…Als de verteller even naar het toilet gaat, kan Pieter het verhaal probleemloos afmaken. Inclusief de pauzes. Inclusief de stemmetjes. Inclusief de dramatische blik naar buiten.
Misschien moeten we elkaar wat vaker vergeven dat we allemaal kleine eigenaardigheden hebben. Dat we soms klagen. Dat we soms vergeten dat we zelf precies doen wat we anderen verwijten. Dat we hetzelfde verhaal vertellen omdat het ons dierbaar is. Of omdat we simpelweg vergeten zijn dat we het gisteren óók al verteld hebben.
Misschien zit daar wel de charme van mensen. We zijn allemaal een beetje wandelende herhalingen. Met terugkerende mopperbuien.
Vaste uitspraken. Favoriete verhalen. En blinde vlekken waar je een touringcar in kunt parkeren.
Dus als iemand morgen zegt: “Wat kunnen mensen toch zeuren over de warmte…” zal Pieter vriendelijk knikken. En stilletjes hopen dat hij het deze keer bij één zin laat. Al weet Pieter nu al hoe het afloopt.
Hij wordt er…zo moe van.
