
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
“Zijn jullie nou echt al achtenveertig jaar getrouwd?”
Die vraag krijg je de laatste tijd opvallend vaak. Meestal gevolgd door een blik waarin bewondering, ongeloof en een vleugje medelijden elkaar verdringen.
“Ja,” zeg ik dan. “Maar om een hardnekkig misverstand uit de wereld te helpen: we zijn niet achtenveertig keer getrouwd. Dat zou zelfs voor de gemeente een administratieve uitdaging zijn.”
Nee. We trouwden één keer. En daarna zijn we gewoon… gebleven.
Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Want een huwelijk is geen sprookje waarin twee mensen zingend op een eenhoorn richting zonsondergang galopperen terwijl de vogels vierstemmig meefluiten. Dat beeld verdwijnt meestal ergens tussen de eerste gezamenlijke belastingaangifte en de discussie over wie de lege wc-rol had moeten vervangen.
Wij hebben in die achtenveertig jaar alles meegemaakt. Dagen waarop we samen zo hard lachten dat de koffie uit onze neus kwam. En dagen waarop stilte meer zei dan duizend woorden. We kenden voorspoed en onzekerheid.
Gezondheid en zorg. Hoop en verdriet.Kinderen die opgroeiden. Kleinkinderen die ons opnieuw leerden hoe bijzonder verwondering eigenlijk is.
Ons leven werd geen kaarsrechte snelweg. Het leek eerder op een provinciale weg waar de gemeente al veertig jaar belooft de kuilen te repareren. Toch kwamen we steeds weer vooruit.
Misschien omdat we al vroeg ontdekten dat je in een goed huwelijk niet voortdurend dezelfde kant op hoeft te kijken. Als je maar bereid bent af en toe dezelfde kant óp te lopen.
In de loop der jaren ontwikkelden we bovendien een buitengewoon efficiënte taakverdeling. Mijn lief weet precies waar alles ligt. Ik weet precies aan wie ik moet vragen waar alles ligt. Dat scheelt enorm.
Zij ziet onmiddellijk wanneer iets niet klopt.Ik zie meestal pas dat er iets niet klopt wanneer zij zegt dat er iets niet klopt. Ook dat voorkomt verrassingen.
En eerlijk is eerlijk: we hebben geleerd elkaars talenten verstandig te benutten. Als er iets georganiseerd moet worden, kijk ik haar aan.Als er iets gerepareerd moet worden, kijkt zij eerst op internet. Dat werkt wonderbaarlijk goed.
Natuurlijk hebben we ook onze eigenaardigheden.Ik schijn wel eens een verhaal voor de derde keer te vertellen. Volgens haar.Volgens mij is het de eerste keer dat zij écht goed luistert.
Zij beweert dat ik nooit iets weggooi.Ik noem het historisch archiveren. Je weet immers nooit wanneer je een handleiding van een koffiezetapparaat uit 1997 nog eens nodig hebt.
En toch… Juist al die kleine onhebbelijkheden zijn ongemerkt onderdeel geworden van het verhaal dat wij samen schrijven.Je trouwt namelijk niet alleen met iemands glimlach. Je trouwt ook met diens ochtendhumeur. Met de sokken naast de wasmand.Met de eigenaardige hobby’s. Met de eigenschap om tijdens een spannende film precies te vragen: “Wie is die man ook alweer?” En ergens onderweg ontdek je dat liefde niet betekent dat je elkaar probeert te veranderen. Maar dat je leert glimlachen om dingen die je vroeger mateloos irriteerden. Of in elk geval dat je ze leert relativeren.
Na achtenveertig jaar weet ik één ding zeker. Een huwelijk overleeft niet omdat twee mensen perfect zijn. Het overleeft omdat twee mensen steeds opnieuw besluiten dat de ander belangrijker is dan het laatste woord. Dat ze blijven investeren. Blijven vergeven. Blijven lachen. En soms vooral blijven koffiezetten.
Want liefde blijkt verrassend vaak te beginnen met de vraag:”Zal ik ook een kopje voor jou inschenken?”
Achtenveertig jaar. Dat klinkt als een indrukwekkend getal. Maar eigenlijk is het niets anders dan duizenden gewone dagen.Dagen waarop je elkaar telkens opnieuw kiest.
En misschien is dát wel het grootste wonder. Niet dat je zo lang bij elkaar bent. Maar dat je na al die jaren nog steeds blij bent wanneer de ander thuiskomt.
Dat is geen toeval. Dat is oefenen. Iedere dag weer. En wat mij betreft…Mag die oefening nog heel lang doorgaan.
