Het schaduwterras voor de schapen

Pieters Daglicht over Denkdingen

Het was zo’n dag waarop zelfs de zon zelf leek te denken: “Misschien ga ik vandaag iets te enthousiast te werk.”

De thermometer stond op een stand waarbij asfalt zachtjes begon te twijfelen aan zijn vaste vorm en menig Nederlander ineens ontdekte dat hij al jaren geen korte broek meer had gepast. Honden lagen uitgestrekt als vergeten deurmatten op koele tegels. Katten veranderden in vloeibare substanties die over vensterbanken heen lekten. En zelfs de goudvis keek vanuit zijn kom alsof hij een klacht wilde indienen bij de Vereniging van Nederlandse Weersverschijnselen.

Op zulke dagen vergeten wij mensen soms iets merkwaardigs. 

Wij klagen. Heel veel. Over de hitte. Maar ondertussen hebben wij ventilatoren, airco’s, zwembaden, koude drankjes, ijsjes, schaduwdoeken, koelboxen en mensen die ons op sociale media waarschuwen dat we voldoende moeten drinken.

Dieren hebben dat allemaal niet.

Een schaap kan moeilijk een ijsje bestellen. Al zou ik het graag eens zien. “Voor mij een bolletje gras, graag. En niet zo zuinig scheppen.” Nee, dieren zijn afhankelijk van ons.

Juist daarom viel mij onlangs iets op langs de Ringvaart in Capelle, ter hoogte van de kruising Schollevaartseweg en Bermweg.

Daar stond namelijk geen gewone schapenwei. Daar stond een schapenresort. Een wellnesscentrum. Een viersterrenall-inclusive vakantiepark voor wollige herkauwers.

Midden in de wei verrees een indrukwekkend schaduwterras waar een groep schapen zich had teruggetrokken alsof zij zojuist een last minute naar de Costa del Capella hadden geboekt.

Ik bleef even staan kijken. De schapen lagen ontspannen in de schaduw. Geen stress. Geen gejaag. Geen gezeur.

Eigenlijk precies zoals veel mensen hun pensioen voor zich zien.

Het fraaie bouwwerk bleek het resultaat van een flinke inspanning van de eigenaar van de schapen. Ik noem geen namen, omdat het natuurlijk de schapenverloskundige Marjan Hoogerwaard betreft.

Samen met haar trouwe Felix had zij zich letterlijk in het zweet gewerkt om haar dieren enig comfort te bezorgen tijdens deze warme dagen.

En terwijl ik daar stond, gebeurde er iets wonderlijks.

Ik voelde bewondering. Niet voor het schaduwterras zelf.

Hoewel dat best een architectuurprijs voor agrarische klimaatadaptatie zou kunnen winnen.

Nee. Voor de gedachte erachter. Want echte dierenliefde zit niet in grote woorden. Niet in berichten op sociale media met twaalf hartjes en drieëndertig emoticons van pootafdrukken.

Echte dierenliefde zit in doen. In sjouwen. In bouwen.

In nadenken. In jezelf afvragen: “Als ik het warm heb, hoe zal mijn dier zich dan voelen?” Dat lijkt vanzelfsprekend. Maar dat is het niet.

Liefde openbaart zich vaak juist in de kleine dingen. Een bak vers water. Een schaduwplek. Een koel hok. Een extra controle. Een beetje aandacht.

Dat geldt trouwens niet alleen voor dieren. Ook mensen knappen daar opvallend van op.

Misschien kunnen wij nog iets leren van die schapen onder hun luxe terras. Want terwijl wij mensen ons druk maken over van alles en nog wat, lagen zij daar vredig bijeen.

Geen discussie. Geen polarisatie. Geen meningenstrijd.

Geen verhitte debatten. Alleen schaduw. Rust. En af en toe een tevreden “bèèèh”.

Misschien is dat wel de diepste levenswijsheid die een schaap ons kan geven. Zoek op warme dagen een beetje schaduw. Voor jezelf. Maar vooral ook voor degenen die afhankelijk zijn van jouw zorg. Mens of dier.

En daarom neem ik vandaag mijn hoed af. Niet een klein beetje. Niet voorzichtig. Nee, diep. Heel diep.

Voor Marjan, voor Felix en voor iedereen die op warme dagen niet alleen aan zichzelf denkt, maar ook aan de dieren die hun stem niet kunnen verheffen wanneer de zon iets te enthousiast haar best doet.

Dat is geen groot nieuws. Dat haalt geen talkshows. Maar het is wel precies het soort menselijkheid waar de wereld een beetje mooier van wordt.

En eerlijk gezegd? Die schapen lijken het daar volledig mee eens te zijn.

Geef een reactie