Vaderdag: De dag waarop vaders plotseling huisdieren worden

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die dagen waarop de wereld collectief besluit een groep mensen in het zonnetje te zetten. Moederdag bijvoorbeeld. Daar wordt maanden van tevoren voor geoefend. Kinderen knutselen complete kastelen van wc-rollen, scholen draaien overuren en bloemisten kopen alvast een extra bestelbus.

En dan heb je Vaderdag.

De dag waarop vaders worden geëerd met een scheef gekleurd bierviltje waarop staat: “Voor de liefste papa” en een paar sokken waarvan niemand precies weet waarom ze überhaupt nog worden geproduceerd.

Afgelopen zondag liep ik vroeg in de ochtend door de woonkamer. Daar zat hij. De vader. Een exemplaar van middelbare leeftijd. Hij zat in een stoel alsof hij zojuist door een natuurdocumentaireploeg was uitgezet in zijn natuurlijke habitat.

Voor hem stond een kop koffie. Naast hem lag een krant. Op zijn schoot lag een kind. Op zijn andere been lag een kat. En om zijn nek hing een zelfgemaakte sleutelhanger van klei die ongeveer vier kilo woog.

Hij glimlachte. Dat doen vaders op Vaderdag. Niet omdat ze begrijpen wat er gebeurt. Maar omdat ze voelen dat het verstandig is. Vaders zijn bijzondere wezens.

Gedurende het jaar worden ze vooral ingezet voor werkzaamheden waar geen handleiding voor bestaat. Het openen van vastzittende potjes. Het zoeken naar spullen die zich op minder dan twee meter afstand bevinden.

Het repareren van apparaten die technisch gezien al overleden waren tijdens het kabinet-Balkenende. En natuurlijk het beantwoorden van de universele vraag: “Pap, weet jij waar…”

Alsof vaders rechtstreeks zijn aangesloten op een satellietsysteem van Rijkswaterstaat.

Mijn eigen vader beschikte over die gave. Hij wist waar alles lag. Niet omdat hij georganiseerd was. Integendeel. Hij was in staat een schroevendraaier op te bergen in een broodtrommel, een fietspomp in een kerstdoos en belangrijke papieren tussen de gebruiksaanwijzing van een frituurpan en een campinggids uit 1998.

Maar als je vroeg waar iets lag, kwam het antwoord onmiddellijk. “Derde plank links. Achter de verrekijker.” En verdomd. Daar lag het.

Soms denk ik dat vaders helemaal geen mensen zijn. Maar een soort levende zoekmachine met een abonnement op koffie.

Toch gaat Vaderdag eigenlijk niet over sokken.

Niet over barbecuepakketten. Niet over bierglazen met teksten als “Papa’s Brandstof”. Het gaat over iets anders.

Over aanwezigheid. Want als je terugkijkt op je jeugd herinner je je zelden het cadeau. Je herinnert je de momenten. Die ene keer dat je vader een tent opzette die na drie minuten instortte. Dat hij langs de lijn stond bij een wedstrijd waarvan hij geen spelregel begreep. Dat hij een rekensom uitlegde terwijl hij zelf stiekem ook niet wist hoe het werkte. Dat hij meeging naar het ziekenhuis. Naar school.

Naar een eerste baan. Naar een moeilijke periode. Gewoon omdat hij er was.

Dat is misschien wel de meest onderschatte superkracht van vaders. Niet perfect zijn. Niet alles weten. Maar blijven staan. Ook als ze geen idee hebben wat ze doen. Wat overigens verrassend vaak voorkomt.

Want achter iedere vader schuilt een man die dagelijks improviseert. De ene doet dat met een accuboormachine. De ander met levenswijsheden die hij ooit heeft opgedaan tijdens een voetbalwedstrijd van FC Knudde 4.

Maar improviseren doen ze allemaal.

En misschien is dat wel precies waarom Vaderdag bestaat. Niet om vaders op een voetstuk te zetten. Maar om even stil te staan bij alle mannen die jaar in, jaar uit proberen het goede te doen. Soms briljant. Soms stuntelend.

Vaak allebei tegelijk.

Dus proost op de vaders. Op de zoekmachines.

De barbecue-experts. De taxichauffeurs. De klusjesmannen. De wijze raadgevers. En op de mannen die nog steeds denken dat ducttape een oplossing is voor vrijwel ieder maatschappelijk probleem.

Want eerlijk is eerlijk. Zonder vaders zou de wereld waarschijnlijk beter georganiseerd zijn. Maar ook een stuk minder leuk.

Geef een reactie