
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die momenten waarop je weet dat je getuige bent van iets groots. Niet omdat de geschiedenisboeken ervan vol zullen staan.
Maar omdat er twaalfduizend Nederlanders in een vreemde stad tegelijkertijd besluiten dat een oranje pruik een uitstekend idee is.
Dallas. Texas. Het land van cowboys, pickuptrucks en steaks ter grootte van een gemiddelde Brabantse voortuin.
En midden in dat decor trok een oranje mensenrivier door de straten. Trommels. Zang. Vlaggen. Bierglazen. Opblaastulpen. Een man verkleed als molen. Een vrouw met een kaas op haar hoofd. En ergens daartussen een verdwaalde Amerikaan die zich afvroeg of Koningsdag inmiddels een wereldreligie was geworden.
De Oranjemars. Een prachtig verschijnsel. Een collectieve uitbarsting van vaderlandsliefde waarbij de gemiddelde Nederlander zich plotseling gedraagt alsof hij persoonlijk bevriend is met iedere andere Nederlander binnen een straal van drie kilometer.
Normaal kijken we elkaar in de supermarkt niet aan. Tijdens een Oranjemars omhelzen we onbekenden alsof we samen een schipbreuk hebben overleefd. Dat is magie.
Maar toen kwam er kritiek. Pierre van Hooijdonk liet weten dat al die aandacht voor de Oranjemars misschien wat overdreven was. Het moest volgens hem toch vooral over voetbal gaan.
Voetbal. De kwaliteit. De tactiek. De analyses.
De systemen. De looplijnen. De verwachte doelpunten. De half-space. De pressing. De tegenpressing. De tegen-tegenpressing.
En waarschijnlijk binnenkort ook de pressing op de tegenpressing van de tegenpressing.
Pierre vond dat belangrijker. En ergens heeft hij natuurlijk gelijk. Een WK is immers geen internationaal congres voor mensen met oranje gezichtslak. Voetbal staat centraal.
Maar toch. Toch bekroop Pieter een ongemakkelijk gevoel. Want soms lijken voetbalanalisten te denken dat het spel uitsluitend bestaat uit 22 spelers, een bal en drie camera’s. Alsof de supporters slechts decorstukken zijn. Een soort bewegende reclameborden met een polonaisefunctie. Terwijl iedere voetballer weet dat sfeer ertoe doet. Vraag maar eens aan een spits die in een kolkend stadion een beslissende penalty neemt.
Vraag maar eens aan een verdediger die na negentig minuten op zijn laatste zuurstofmoleculen loopt en nog één keer wordt voortgeschreeuwd door duizenden supporters.
Vraag maar eens aan een tegenstander die ineens ontdekt dat vijftienduizend Nederlanders tegelijkertijd “Hup Holland Hup” kunnen zingen zonder ook maar één noot te raken.
Supporters zijn geen bijzaak. Ze zijn brandstof.
Ze zijn emotie. Ze zijn soms zelfs de twaalfde man. En eerlijk gezegd: zonder supporters blijft er van voetbal verrassend weinig over.
Dan krijg je coronawedstrijden. Die herinneren we ons allemaal. Negentig minuten voetbal in een stadion dat klonk als een accountantskantoor op dinsdagmiddag. Zelfs een doelpunt voelde toen ongeveer even feestelijk als een geslaagde belastingaangifte.
Nee. Voetbal gaat niet alleen over wat er op het veld gebeurt. Voetbal gaat over verhalen. Over spanning. Over saamhorigheid. Over een man uit Zwolle die arm in arm staat met een vrouw uit Maastricht terwijl ze samen zingen dat Nederland kampioen wordt. Hoewel ze allebei diep van binnen weten dat dit waarschijnlijk niet gaat gebeuren. Maar dat is niet belangrijk.
Hoop is immers ook een onderdeel van voetbal.
Misschien zelfs het mooiste onderdeel.
Dus beste Pierre. Blijf vooral analyseren. Vertel ons over tactiek, balbezitpercentages en de linkerhalfpositie. Alhoewel, daar zijn kenners voor nodig. Maar gun die Oranjemars ook een beetje aandacht. Want uiteindelijk zijn het niet de analyses die mensen zich herinneren.
Het zijn de beelden. De gezichten. De liedjes. De lach. De kippenvelmomenten. En die duizenden supporters die in Dallas lieten zien dat voetbal meer is dan een spel.
Het is een gevoel. En gevoelens laten zich nu eenmaal lastig vangen in een tactisch bordje.
Zelfs niet door Pierre van Hooijdonk.
