
Over NPO 5, de jaren zeventig en het wonder van muziek die nooit met pensioen gaat
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter Pottenkijker was nog maar nauwelijks terug van vakantie.
De koffers stonden nog half open in de woonkamer. Een sok hing uit een zijvak alsof hij zich had vastgebeten aan de vakantie. Er lag ergens nog een verdwaalde tube zonnebrandcrème die volgens Pieter inmiddels de houdbaarheid van een archeologische vondst had bereikt.
Normaal gesproken volgt na een vakantie een rustige landing.Een beetje uitpakken Een beetje mopperen op de hoeveelheid wasgoed.Een beetje doen alsof je alweer zin hebt in het gewone leven.
Maar NPO 5 had andere plannen. Nog voordat Pieter zijn campingstoel definitief had opgeborgen, werd hij zonder pardon teruggezogen naar de jaren zeventig. Een hele week lang. Muziek. Herinneringen. Nostalgie.
En voor Pieter voelde dat ongeveer alsof iemand de deur van een tijdmachine openzette en riep:
“Instappen! We vertrekken onmiddellijk!”
Daar klonk ineens Queen. Bohemian Rhapsody.
Een nummer dat destijds bewees dat je gerust zes minuten muziek kon maken zonder dat iemand begreep waar het eigenlijk over ging.
Opera. Rock. Drama. Galileo. Een man die zichzelf bekent aan een moord. En toch zong iedereen mee alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Vervolgens verschenen de Eagles. Hotel California. Een lied dat al vijftig jaar lang mensen laat discussiëren over de vraag waar het precies over gaat. Pieter vermoedt dat zelfs de Eagles het inmiddels niet meer weten. Maar dat geeft niets. Sommige dingen moeten mysterieus blijven. Net als campingbeheerder Jacques die ooit beweerde een UFO te hebben gezien boven een jeu-de-boulesbaan in Drenthe.
Daarna kwam ABBA. Dancing Queen. En Pieter moest onmiddellijk denken aan schoolfeesten waar jongens langs de muur stonden alsof ze onderdeel waren van de constructie van het gebouw. Terwijl meisjes de dansvloer beheersten alsof ze aandelen hadden in de disco.
Het wonderlijke was dat iedereen jong was. Zelfs degenen die toen al vonden dat hun rug af en toe kraakte.
En toen…Radar Love. De trots van Nederland.
Het enige nummer waarbij een gemiddelde Nederlander spontaan het gevoel krijgt dat hij een leren jas bezit, een Amerikaanse snelweg afraast en onderweg minstens drie motorbendes heeft ingehaald. Terwijl hij in werkelijkheid met 96 kilometer per uur over de A12 rijdt achter een vrachtwagen vol bloemkolen.
Daarna volgde Stairway to Heaven. Een nummer dat begint als een fluistering en eindigt alsof de hemel zelf een elektrische gitaar heeft ontdekt.
En natuurlijk Imagine van John Lennon. Misschien wel het meest bijzondere lied van allemaal. Omdat het na al die jaren nog steeds dezelfde vraag stelt: Wat als we iets vriendelijker voor elkaar zouden zijn? Wat als we iets minder tegenover elkaar stonden? Wat als we iets vaker luisterden?
Dat was misschien wel de ontdekking van Pieter tijdens deze week. De jaren zeventig waren niet perfect. Verre van. Maar de muziek uit die tijd had iets wat tegenwoordig soms zeldzaam lijkt.
Ruimte. Verwondering. Durf. Liedjes mochten lang zijn. Mochten vreemd zijn.Mochten ergens over gaan. Of juist helemaal nergens. En misschien is dat precies waarom ze nog steeds bestaan.
Goede muziek veroudert namelijk niet. Ze verzamelt alleen herinneringen.
Dus wie zichzelf een plezier wil doen, zet deze week NPO 5 aan.
Laat Queen, ABBA, de Eagles, Golden Earring, Led Zeppelin, John Lennon en al die anderen nog eens binnenwandelen.
Niet omdat vroeger alles beter was. Dat was het niet. Maar omdat sommige liedjes ons eraan herinneren wie we waren. En soms ook een beetje aan wie we nog steeds zijn.
Pieter zette de televisie uit. Keek naar zijn nog steeds niet uitgepakte koffers. En besloot dat die best nog een dagje konden wachten. De jaren zeventig waren immers net begonnen.
