De ridders van het wachtwoord

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er was een tijd dat helden herkenbaar waren. Ze droegen glimmende harnassen. Reden op paarden. Versloegen draken. En redden prinsessen die opvallend vaak in torens terechtkwamen.

Tegenwoordig ligt dat anders. De moderne held zit meestal op een bureaustoel. Draagt een hoodie. Heeft een toetsenbord binnen handbereik. En bestrijdt geen vuurspuwende monsters, maar verdachte links die beginnen met: “Gefeliciteerd! U heeft een iPhone gewonnen!” Een vijand die minstens zo gevaarlijk is.Misschien zelfs gevaarlijker.

Want een draak herken je meestal wel.Een phishingmail van zogenaamd je bank blijkt verrassend vaak vermomd als een vriendelijke kennis.

En zo gebeurde het dat onlangs twee jonge cyberhelden werden gehuldigd in het gemeentehuis van Capelle aan den IJssel.

Niet voor het winnen van een voetbaltoernooi.

Niet voor het vangen van een boef. Niet voor het bouwen van een hut die drie dagen bleef staan.

Nee. Voor hun prestaties in HackShield.Een online spel waarin kinderen leren hoe zij cybercriminelen kunnen herkennen en digitale gevaren kunnen bestrijden.

En eerlijk gezegd vind ik dat prachtig.Want laten we wel wezen. De gemiddelde achtjarige van tegenwoordig weet meer van instellingen, apps, accounts, wifi-netwerken en wachtwoorden dan een complete generatie grootouders bij elkaar.

Sterker nog. Ik ken mensen die hun televisie niet meer durven aan te zetten zonder hulp van een kleinkind.Mensen die eerst toestemming vragen aan een twaalfjarige voordat ze een foto via WhatsApp versturen.Mensen die denken dat “de cloud” een weersverschijnsel is.

Voor die mensen zijn Joël Pieterman en Anne-Mieke Guiljam feitelijk een soort digitale reddingsbrigade.Joël behaalde maar liefst 9500 punten. Anne-Mieke volgde op de voet met 9315 punten.

Dat zijn geen scores meer. Dat zijn prestaties waar menig volwassen internetgebruiker spontaan van gaat zweten.

Want laten we eerlijk zijn.Hoeveel volwassenen klikken nog altijd op links waarvan ze diep van binnen weten dat het niet klopt?Hoeveel mensen gebruiken nog steeds het wachtwoord “Welkom123”? Hoeveel Nederlanders denken bij tweestapsverificatie aan een dansles?

Precies. Daarom was het mooi dat burgemeester Joost Manusama de jonge winnaars persoonlijk feliciteerde. En dat wijkagent Laätzar hen een diploma en officiële HackShield-pin uitreikte.

Niet omdat een diploma op zichzelf zo bijzonder is. Maar omdat er een belangrijke boodschap achter schuilt. Digitale veiligheid is geen hobby meer. Het is een levensvaardigheid.

Vroeger leerden kinderen uitkijken voordat ze overstaken. Nu leren ze ook uitkijken voordat ze klikken. Vroeger waarschuwden ouders voor vreemde mensen die snoepjes aanboden. Nu waarschuwen we voor vreemde mensen die een betaalverzoek sturen.

De wereld verandert. En dat vraagt nieuwe vaardigheden.

Wat mij misschien nog wel het meest raakt, is dat deze jonge cyberagenten niet alleen leren zichzelf te beschermen. Ze leren ook anderen te helpen. Hun ouders. Hun opa’s. Hun oma’s. Hun buren. En misschien zelfs die ene oom die nog steeds denkt dat een wachtwoord veilig is als je er een uitroepteken achter zet.

Dat is eigenlijk best bijzonder. Want heldendom zit zelden in grote gebaren. Vaak zit het in kleine dingen. In iemand waarschuwen. In een verdachte link herkennen. In voorkomen dat een ander slachtoffer wordt.

En zo stonden daar twee jonge cyberhelden in het gemeentehuis. Met een diploma. Een pin.

En waarschijnlijk meer digitale wijsheid dan menig volwassene die dagelijks roept dat hij “prima mee kan met de technologie”.

De draak van vroeger spuwde vuur. De draak van vandaag stuurt phishingmails. Gelukkig blijken de ridders van nu gewoon onder ons te wonen. En soms zitten ze nog gewoon op de basisschool.

Geef een reactie