Inpakken? Farce Majeure!

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Sommige woorden doen iets met een mens. Ze vallen op tafel als een kiezelsteen in een vijver en veroorzaken kringen die steeds groter worden.

Zo gebeurde het onlangs tijdens een regenachtig ontbijt op een Franse camping. De koffie dampte. De stokbroodkruimels lagen verspreid alsof er een klein bakkersongeluk had plaatsgevonden. Buiten tikte de regen onverstoorbaar op het dak van de caravan. En toen zei iemand: “Misschien moeten we alvast gaan inpakken.”

Inpakken. Een onschuldig woord. Maar nauwelijks had het de tafel verlaten of mijn gedachten stapten in een tijdmachine richting de jaren zeventig.

Inpakken. Farce Majeure.

Waarom precies? Geen idee. Sommige verbindingen bestaan uitsluitend in het hoofd van de mens. Daar waar logica ophoudt en nostalgie vrolijk met de pet gooit.

Ineens zag ik ze weer voor me. Ted de Braak.

Alexander Pola. Jan Fillekers. Fred Benavente.

Mannen die van een televisieprogramma een nationale knipoog maakten. Een tijd waarin humor nog geen gebruiksaanwijzing nodig had. Waarin een mop gewoon een mop mocht zijn. En waarin een liedje over Koeweit bijna een diplomatieke crisis veroorzaakte.

Kiele, kiele, Koeweit. Je verzint het niet. Of beter gezegd: zij verzonnen het wel. En Nederland zong vrolijk mee.

Terwijl ik aan mijn koffie nipte, realiseerde ik me dat het woord inpakken eigenlijk verrassend goed bij Farce Majeure past.

Want inpakken is zelden een georganiseerde activiteit. Officieel wel. In theorie begint men rustig. Methodisch. Gecontroleerd. Men maakt lijstjes. Men sorteert. Men plant. Maar ergens onderweg verandert iedere inpaksessie in een komische sketch. Dat geldt thuis. Dat geldt op de camping. En vermoedelijk zelfs bij de verhuizing van een koninklijk paleis.

Neem alleen al de vraag: “Waar is de oplader?”

Dat is een vraag die tijdens het inpakken dezelfde status heeft als de zoektocht naar de Heilige Graal. Iedereen zoekt. Niemand vindt.

En uiteindelijk blijkt hij in de hand van degene die hem kwijt was.

Geacht Farce-forum. Hoe kan een mens drie weken lang precies weten waar zijn spullen liggen, maar tijdens het inpakken niets meer terugvinden?

Het antwoord is eenvoudig. Omdat spullen voelen dat ze gaan reizen. Ze raken in paniek. Ze verstoppen zich. Sokken verdwijnen. Brillen lossen op. Sleutels emigreren tijdelijk naar onbekende gebieden. En campingstoelen ontwikkelen een talent om zich precies op het verkeerde moment achter een caravanwiel vast te klemmen.

Wat dacht je wat. Da’s mooi. Da’s heel mooi.

Ondertussen ging het gesprek aan de ontbijttafel verder. Over vertrekken. Over thuiskomen. Over hoe snel de tijd eigenlijk gaat.

En toen besefte ik ineens waarom het woord inpakken me naar Farce Majeure had gebracht.

Niet vanwege de grappen. Niet vanwege de liedjes. Maar vanwege iets anders 

Farce Majeure maakte humor van gewone dingen.

Van politiek. Van reclame. Van menselijke eigenaardigheden. Van het dagelijkse geklungel dat we allemaal herkennen. Precies zoals inpakken. Want achter iedere volle koffer schuilt een klein verhaal. Een vakantie die voorbij is.

Ontmoetingen die herinneringen worden. Een plek die weer leeg achterblijft.

We pakken niet alleen spullen in. We pakken ook momenten in. Lachbuien. Gesprekken. Zonsondergangen. En soms zelfs een regenachtige ochtend waarop iemand één enkel woord uitspreekt.

Inpakken.

En voordat je het weet zit je, tientallen jaren later, weer aan tafel met Ted de Braak, Alexander Pola en de rest van het gezelschap.

Jaaaa… Dat is uit het leven gegrepen. Ja dat is uit het leven een greep. En misschien is dat wel het grootste geheim van Farce Majeure.

Ze maakten ons niet alleen aan het lachen. Ze leerden ons kijken. Naar de komedie die zich verstopt in de meest gewone woorden. Zelfs in een woord als: Inpakken.

Geef een reactie