
Pieters Daglicht over Denkdingen
Sommige mensen plannen hun leven alsof ze een militaire operatie voorbereiden.
Agenda’s vol kleuren. Apps die piepen. Herinneringen die herinneren aan eerdere herinneringen. Vakanties die al geboekt zijn voordat de huidige vakantie begonnen is.
Ik ken zelfs iemand die een afspraak heeft ingepland om zijn agenda bij te werken. Dat is geen grap. Dat is een systeem. En toch. Hoe ouder ik word, hoe meer ik vermoed dat de mooiste dingen zich niets aantrekken van onze planning.
Ze komen gewoon binnenwandelen. Onuitgenodigd. Zoals die keer dat ik op een Frans campingterras zat met een kop koffie die zo sterk was dat hij waarschijnlijk onder de Opiumwet viel.
Mijn enige doel was vijf minuten rust. Vijf. Minuten. Dat leek haalbaar. Tot een onbekende man naast me kwam zitten. “Is deze stoel vrij?”
Dat was het begin van een gesprek over fietsen. Dat werd een gesprek over Frankrijk. Dat werd een gesprek over werk. Dat werd een gesprek over het leven.
Twee uur later wist ik waarom hij ooit zijn baan had opgezegd, waarom hij zijn vrouw nog steeds verliefd liet glimlachen na veertig jaar huwelijk en waarom hij vond dat mensen tegenwoordig te weinig verdwalen.
Ik had geen idee wie hij was. En eigenlijk maakte dat niet uit. Het was een terloopse ontmoeting.
Zo’n ontmoeting die nergens op de agenda stond, maar die zich stiekem wel in je geheugen nestelt.
Ik denk dat we die momenten onderschatten. We leven in een tijd waarin alles efficiënt moet. Doelgericht. Productief. Optimaliseerbaar. Zelfs wandelen heet tegenwoordig geen wandelen meer. Nee. Dat heet een “bewegingsinterventie”.
Een praatje bij de bakker wordt een sociaal contactmoment. En koffie drinken met een onbekende krijgt waarschijnlijk binnenkort subsidie vanuit een Europees innovatieprogramma.
Maar de mooiste ontmoetingen ontstaan juist wanneer niemand een doel heeft. Wanneer je naast iemand in de trein zit. Wanneer je verdwaalt in een onbekende straat. Wanneer je ergens moet schuilen voor een regenbui.
Wanneer je op een camping terechtkomt waar niemand haast heeft behalve een verdwaalde wesp.
Dan gebeurt er iets wonderlijks.Mensen worden weer mensen. Geen functies. Geen beroepen.
Geen LinkedIn-profielen. Geen wandelende cv’s.
Gewoon mensen. Met verhalen. Met eigenaardigheden. Met littekens. Met dromen.
Met humor. Soms zelfs met een bijzonder sterke mening over de juiste manier om een caravan waterpas te zetten. En eerlijk gezegd zijn dat vaak de leukste.
De grote grap is misschien wel dat wij denken dat wij onze ontmoetingen organiseren. Terwijl ontmoetingen vaak óns organiseren. Ze veranderen onze dag. Soms onze blik. Soms zelfs onze richting.
Niet met tromgeroffel. Niet met vuurwerk. Maar heel stilletjes. Terloops. Zoals een zaadje dat ergens terechtkomt en pas veel later blijkt uit te groeien tot iets moois.
Daarom probeer ik tegenwoordig iets minder te haasten. Iets minder te plannen. En iets vaker ruimte te laten voor het onverwachte.
Niet omdat plannen verkeerd is. Integendeel.
Maar omdat het leven soms zijn mooiste hoofdstukken schrijft in de witregels tussen onze afspraken.
En als ik iets geleerd heb van al die terloopse ontmoetingen, dan is het dit: De mooiste mensen komen zelden aangekondigd. Ze zitten ineens naast je. Op een terras. In een trein. Op een camping. Of gewoon ergens onderweg. En voordat je het weet, loop je verder met een verhaal dat je niet zocht, maar blijkbaar wel nodig had.
