
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Soms zit een mens op een terras, kijkt naar een weg en denkt: “Hadden we dit niet dertig jaar geleden al kunnen bedenken?”
Dat overkwam mij deze week toen ik las over de plannen voor het Capelseplein. Voor wie het niet kent: het Capelseplein is een plek waar dagelijks tienduizenden automobilisten elkaar ontmoeten zonder dat iemand daar ooit om heeft gevraagd.
Een soort reünie van haastige mensen. Iedere ochtend opnieuw.
Nu krijgt het plein een tunnel. Een prachtige tunnel. Een tunnel die het verkeer beter moet laten doorstromen. Een tunnel die miljoenen kost. Een tunnel die na jaren plannen, onderzoeken, rapporten, inspraakavonden, bezwaarschriften, second opinions, third opinions, verkeersmodellen en waarschijnlijk ook een uitgebreide studie naar het welzijn van de plaatselijke regenworm eindelijk gerealiseerd gaat worden.
Rond 2028. Misschien. Als alles meezit. Of 2029.
Of 2030. Afhankelijk van hoeveel mensen er nog iets van vinden.
En terwijl ik dat las, moest ik ineens denken aan de oude A20, de huidige Hoofdweg in Capelle aan den IJssel. Die weg werd ooit versmald. Van vier banen naar twee. Want dat was voldoende.
Voor toen. En dat klopte ook. Voor toen. Maar het vervelende van “toen” is dat het altijd verandert in “nu”. En “nu” blijkt vaak een heel ander verkeersbeeld te hebben. Inmiddels is diezelfde Hoofdweg alweer bijna vierbaans.
Alsof een weg na jaren therapie uiteindelijk weer gewoon zichzelf mocht worden. “Ik ben altijd een vierbaansweg geweest.” “Dat begrijpen we nu.”
“Mag ik weer ademhalen?” “Ga je gang.”
Het is een typisch Nederlandse gewoonte. Wij lossen problemen op zoals een campinggast een lekkend luchtbed repareert. Niet met een nieuw luchtbed. Nee. Met een pleister. Nog een pleister. Een grotere pleister. Een professionele pleister. Een projectgroep Pleisters. Een regionale pleistervisie. Een bestuurlijke regietafel Pleistering. En uiteindelijk kopen we alsnog een nieuw luchtbed. Voor vijf keer de prijs.
Waarom denken wij altijd tot de volgende verkiezingen, maar zelden tot de volgende generatie?
Het antwoord is eenvoudig. Omdat de toekomst nog niet klaagt. De toekomst staat niet bij het gemeentehuis met een spandoek. De toekomst belt niet naar de klantenservice. De toekomst schrijft geen boze berichten op sociale media.
Dus krijgt de toekomst vaak een nummertje. En mag zij plaatsnemen in de wachtruimte. Tot zij heden wordt. En boos wordt.
Het mooie is dat we dit allemaal weten. Sterker nog: we zijn er wereldkampioen in. We bouwen woningen en ontdekken daarna dat er wegen nodig zijn. We bouwen wegen en ontdekken daarna dat er openbaar vervoer nodig is. We bouwen openbaar vervoer en ontdekken daarna dat er parkeerplaatsen nodig zijn. En vervolgens richten we een taskforce op om te onderzoeken waarom niemand het geheel heeft overzien.
Wat dacht je wat. Da’s mooi. Da’s héél mooi.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben vóór die tunnel.
Sterker nog: als je ooit op een regenachtige dinsdagmiddag op het Capelseplein hebt gestaan terwijl drie verkeerslichten, twee vrachtwagens, een verdwaalde fietser en een automobilist met caravan tegelijk een levenskeuze moesten maken, dan weet je dat een tunnel geen luxe is.
Het is bijna een vorm van geestelijke gezondheidszorg. Maar toch.
Soms vraag ik mij af waarom we zo vaak verrast lijken door dingen die voorspelbaarder zijn dan een Nederlandse file op maandagochtend.
Mensen krijgen kinderen. Kinderen worden groot. Huizen worden gebouwd. Wegen worden drukker. En water stroomt nog altijd naar beneden. Dat laatste schijnt overigens nog onderzocht te worden. Met een pilot. En een evaluatie.
De echte les van het Capelseplein gaat daarom niet over asfalt, tunnels of verkeerslichten. Het gaat over durven vooruitkijken. Niet alleen oplossen wat vandaag piept en kraakt. Maar ook nadenken over wat morgen onvermijdelijk wordt.
Want visie is eigenlijk heel simpel. Het is vandaag alvast rekening houden met wat je over twintig jaar waarschijnlijk toch gaat doen. Dat scheelt geld. Dat scheelt frustratie. En bovenal:
Dat scheelt vier jaar omleidingen.
Hoewel… Voor de verkeersinformatie is dat natuurlijk weer slecht nieuws. Ook zij moeten ergens van leven.
Da’s mooi. Da’s heel mooi.
