De klok die achterloopt op de werkelijkheid

Ik stond laatst op een loopband. Dat klinkt sportiever dan het was.

In werkelijkheid stond ik daar namelijk als een soort verdwaalde zeehond in een te strak sportshirt te onderhandelen met mijn eigen motivatie. Rechts van mij rende een vrouw alsof ze auditie deed voor de Olympische Spelen. Links van mij liep een man met zoveel focus dat ik vermoedde dat hij ondertussen ook een klein Scandinavisch land bestuurde.

En ik? Ik keek naar de tijd.Nog vier minuten en zevenenvijftig seconden. Vier minuten en zevenenvijftig seconden. Dat zijn dus ongeveer drie kwartier in sporttijd.

Ik weet niet wie ooit bedacht heeft dat een minuut zestig seconden duurt, maar die persoon heeft duidelijk nooit op een loopband gestaan. Want op een loopband ontstaan andere natuurwetten. Daar wordt tijd elastisch. Stroperig. Kleverig. Vijf minuten sporten duurt ongeveer even lang als een gemiddelde kabinetsformatie, inclusief verkenners, tussenrapportages en huilende partijleiders.

Maar later die avond gebeurde iets vreemds.

Ik ging “heel even” op mijn telefoon kijken. Vijf minuten, dacht ik. Een klein rondje nieuws. Misschien één filmpje van een labrador die denkt dat hij een brandweerauto is. Misschien een recept bekijken dat ik nooit ga maken. Misschien even kijken wat iemand uit 1987 tegenwoordig doet met keramiek en mindfulness.

En ineens was het 23.48 uur. Mijn linkerbeen sliep. Mijn nek stond in standje flamingo. En ik wist nu wel precies hoe je in zes seconden een keuken organiseert met bamboebakjes uit Scandinavië.

De moderne mens heeft namelijk iets wonderlijks gedaan met tijd. We hebben twee soorten minuten gemaakt. De actieve minuut. En de verdampingsminuut.

De actieve minuut duurt eeuwen. Daarin moet je presteren, bewegen, nadenken, afzien, keuzes maken, gesprekken voeren of een belastingformulier openen. Dat soort minuten tikken zwaar. Je hoort ze bijna vallen.

Tik. Tik. Tik.

Maar de verdampingsminuut? Die verdwijnt geruisloos in een moeras van filmpjes, meldingen, meningen en mensen die uitleggen hoe je “je authentieke zelf kunt omarmen” terwijl ze zelf duidelijk al zeven filters en een ringlamp gebruiken.

En ergens denk ik dat we daar langzaam iets kwijtgeraakt zijn. Niet alleen onze aandacht. Maar ook ons gevoel voor echtheid. Want echte dingen duren vaak langer dan prettig voelt.Een wandeling. Een gesprek zonder telefoon. Een boek lezen. Rouwen. Liefhebben. Vriendschap onderhouden. Nadenken.

Zelfs een korenbloem heeft geduld nodig.

Ik zag ze laatst in Frankrijk. In bosjes tegelijk. Korenbloemen. Dat blauw… onvoorstelbaar blauw. Alsof iemand een stukje zomerhemel had uitgewrongen boven een akker. Koninklijker dan koninklijk bloed. Ze stonden daar gewoon. Zonder haast. Zonder notificaties. Zonder influencer die erbij riep dat je met kortingscode BLOEM15 vandaag nog “meer natuurbeleving” kon bestellen.

In Nederland zie je ze steeds minder. Te efficiënt geworden, vermoed ik. Want de korenbloem past niet goed in een wereld die voortdurend harder, sneller, strakker en productiever moet. Net als stilte trouwens. En aandacht. En langzaamheid.

We hebben onze akkers geoptimaliseerd. En ondertussen misschien ook ons leven. Alles moet nut hebben. Opbrengst. Snelheid. Resultaat.Zelfs ontspanning moet tegenwoordig efficiënt. Mensen zeggen: “Ik ga even ontspannen,” alsof het een taak op een Excel-sheet is. En ondertussen staan we op loopbanden naar seconden te kijken terwijl ons leven verdampt in schermtijdrapporten die we achteloos wegklikken.

Vorige week kreeg ik op mijn telefoon zelfs een melding: “Uw schermtijd is deze week met 18% gedaald.” Alsof ik zojuist een nationale onderscheiding had ontvangen. 

Ik verwacht binnenkort een burgemeester aan de deur. “Meneer… namens het Koninkrijk der Nederlanden feliciteren wij u met gemiddeld elf minuten minder doelloos scrollen. De koning is diep geroerd.”

Maar misschien zit daar wel precies het probleem.

We meten tegenwoordig alles. Behalve betekenis. En betekenis laat zich niet haasten. Dat groeit langzaam. Zoals een korenbloem. Tussen het graan. Tegen de logica van efficiëntie in.

Misschien moeten we daarom af en toe weer iets doen dat nutteloos lijkt. Naar buiten kijken. Een gesprek voeren zonder haast. Tien minuten wandelen zonder podcast over persoonlijke groei. Gewoon zitten. Of vijf minuten op een loopband staan zonder iedere zeven seconden naar de klok te kijken alsof je gegijzeld bent door cardiofitness.

Want uiteindelijk is tijd een vreemd ding. De minuten die het langzaamst gaan, blijken vaak de minuten waarin je echt leeft. En de minuten die verdwijnen zonder dat je ze merkt…die ben je meestal gewoon kwijt.

Geef een reactie