L’oiseau

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Soms gebeurt het zomaar.

Je zit nietsvermoedend in de auto. Je denkt aan boodschappen. Aan de belastingdienst. Aan een lekkende regenpijp. Aan de vraag waarom komkommers tegenwoordig verpakt zitten in méér plastic dan een gemiddelde afstandsbediening. En dan…plotseling…komt er een liedje voorbij op de radio.

Eén paar seconden maar. Een fluitje. Een stem. Een melodie.

En BOEM. Je bent geen volwassen man meer van een respectabele leeftijd met lichte rugklachten en een leesbril die altijd kwijt is. Nee. Je bent weer negen.

Bij Pieter gebeurde het op NPO Radio 5. Daar klonk ineens L’oiseau. Van Belle et Sébastien.

En werkelijk onmiddellijk veranderde Pieter weer in dat jongetje van vroeger dat op woensdagmiddag met grote ogen naar de televisie keek terwijl buiten ergens een bal lag weg te rotten omdat niemand meer buiten speelde zolang Belle op televisie was.

Ach Belle. Die enorme witte hond. Half ijsbeer. Half wolk. Half wandelend tapijt. Een hond waarvan je als kind direct wist:

als ik ooit verdwijn in de bergen, wil ik door HÁÁR gered worden.

Niet door Lassie. Lassie zou eerst nog een kwartier dramatisch gaan blaffen bij een put. Belle sleurde gewoon een halve lawine aan de kant en keek daarna alsof het niets was.

En Sébastien…Pieter wilde zó graag Sébastien zijn. Zo’n jongen die zonder jas door de Alpen kon rennen. Die nooit huiswerk leek te hebben. Die een hond had waarmee je niet alleen kon knuffelen, maar waarmee je ook complete nazi-patrouilles wist te ontwijken. Dat was nog eens jeugdtelevisie.

Tegenwoordig leren kinderen via tekenfilms hoe emoties werken. Pieter leerde vroeger vooral: “Als het spannend wordt, moet je een hond van 84 kilo meenemen.” En eerlijk gezegd is dat nog steeds vaak een bruikbaar levensadvies.

Wat een wereld was dat toch. Die Franse Alpen. Die muziek.

Die sneeuw. Dat melancholische gevoel dat zelfs als kind al ergens diep binnenkwam zonder dat je precies begreep waarom. Want eigenlijk ging Belle et Sébastien helemaal niet alleen over avontuur.

Het ging over verlangen. Over ergens bij willen horen. Over trouw. Over vriendschap die groter is dan angst. En misschien voelde je dat als kind al, zonder woorden ervoor te hebben.

Pieter weet nog hoe gigantisch die wereld leek. De bergen eindeloos. De bossen gevaarlijk. Volwassenen ingewikkeld.

En ergens daartussen liep een jongetje met een hond die hem begreep zonder dat hij iets hoefde uit te leggen.

Misschien raakte dat wel precies iets waar ieder kind naar verlangt. Iemand die gewoon naast je blijft lopen. Ook als het stormt. Ook als iedereen zegt dat het niet verstandig is. Ook als je bang bent.

Zeker dan.

En terwijl Pieter verder reed, gebeurde iets wonderlijks. Ineens rook hij het weer. Niet echt natuurlijk. Maar toch ook wel. De geur van vroeger. Van warme televisiebuizen. Van ranja. Van natte jassen in de gang. Van woensdagmiddag. Van een tijd waarin de wereld nog overzichtelijk leek zolang je vóór het eten thuis was.

Dat is de vreemde magie van muziek. Een liedje is eigenlijk een tijdmachine vermomd als geluid. Binnen drie seconden zit je weer op vloerbedekking uit 1974 met een biscuitje in je hand en een moeder die roept: “Niet zo dicht op de televisie!”

Wat natuurlijk volkomen zinloos was, want half Nederland hing destijds ongeveer ín het scherm.

En weet je wat Pieter misschien nog wel het mooiste vindt?

Dat zo’n simpel liedje al die jaren later nog steeds iets losmaakt.Niet alleen nostalgie. Maar ook zachtheid.

Want in een wereld waarin iedereen tegenwoordig vooral heel druk, boos, snel en digitaal moet zijn… is het soms best fijn om even terug te mogen verlangen naar een jongetje in de bergen met een grote witte hond.

Een wereld waarin trouw nog gewoon trouw was. Waarin goed en kwaad nog enigszins herkenbaar waren. En waarin een liedje je hart stilletjes een beetje open kon zetten.

Toen het nummer afgelopen was, bleef Pieter nog even zitten in de auto. Gewoon. Omdat sommige herinneringen niet eindigen als de muziek stopt. Die lopen nog een stukje met je mee.

Net als Belle.

Geef een reactie