De zwijgende massa met een fietstas vol gezond verstand

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die momenten waarop je denkt: nou, nu hebben we het hoogste niveau van collectieve dwaasheid wel bereikt. En dan blijkt Nederland toch weer een extra verdieping onder de kelder te hebben gebouwd.

Neem Loosdrecht.

Daar stond een noodopvang. Een plek waar mensen zaten die al genoeg ellende achter de kiezen hadden om een complete Netflix-serie van twaalf seizoenen te vullen. Mensen die oorlog ontvluchtten. Geweld. Angst. Mensen die waarschijnlijk al schrikken van een dichtvallende deur, laat staan van een groep opgewonden hooligans met bivakmutsen en vuurwerk.

En wat deden sommige landgenoten?

Die besloten blijkbaar dat het een uitstekend idee was om brand te stichten en te rellen alsof ze auditie deden voor Tokkies on Ice – The Apocalypse Edition.

Kijk, ik ben een eenvoudig man. Ik heb een koelkast waarop een magneet hangt in de vorm van een haring. Ik vertrouw mensen die hun boodschappenlijstje nog op papier schrijven. En ik geloof heilig dat je overal over mag discussiëren. Over asielbeleid. Over opvang. Over grenzen. Over aantallen. Over draagkracht. Dat heet democratie.

Maar zodra je een steen door een raam gooit, een ambulance belaagt of vuur richting een gebouw slingert waar mensen slapen, ben je geen bezorgde burger meer.

Dan ben je gewoon een dolgedraaide bouwmarktbarbaar met een adrenalineprobleem.

En toch gebeurt er daarna altijd iets merkwaardigs.

Dan verschijnen er politici op televisie die met ernstige wenkbrauwen spreken over “de zwijgende meerderheid”. De massa moet zich uitspreken. Mensen moeten opstaan. Hun stem laten horen. Stelling nemen.

En toen kreeg Pieter dus jeuk in zijn linkeroog. Dat gebeurt altijd als iets wringt.

Want pardon hoor… maar wie beschermt ondertussen die zwijgende massa?

Want de gewone Nederlander ziet óók dat de boel grimmiger wordt. Politieagenten worden belaagd. Brandweerlieden rijden soms met samengeknepen billen een wijk in. Ambulancepersoneel krijgt bierflesjes naar het hoofd alsof ze meedoen aan een middeleeuws dorpsfeest.

En dan zeggen we tegen Henk van de Gamma en Anita van de pedicurepraktijk:

“Kom op jongens, spreek je uit!” Maar Henk denkt: “Ja hallo, straks staat er iemand met een fakkel in mijn voortuin omdat ik op Facebook zei dat brandstichten misschien niet ideaal is.”

En Anita denkt: “Ik wil best iets zeggen, maar ik moet morgen ook gewoon de hond uitlaten.”

Dat is het ongemakkelijke van deze tijd. Niet alleen het lawaai is gegroeid. Ook de dreiging eromheen.

De mensen die rellen schoppen doen dat namelijk zelden herkenbaar. Altijd die maskers. Die doeken. Dat halfslachtige ninja-uniform van de Action. Het is opvallend hoe revolutionair sommige mensen zich voelen zolang hun moeder hen niet kan herkennen op Opsporing Verzocht.

Eigenlijk is het diep treurig.

Want echte moed zit niet in vuurwerk gooien naar een opvanglocatie. Echte moed zit in het verdragen van verschillen zonder direct de barbecue-aansteker van de beschaving erbij te pakken.

En ondertussen staat die zwijgende massa daar een beetje tussenin. Met een fietstas vol gezond verstand en een groeiend gevoel van: jongens… misschien moeten we eens normaal gaan doen.

Want dat is misschien wel het meest onderschatte geluid van Nederland. Niet het geschreeuw. Niet de hashtags. Niet de relschoppers met hun testosteron op standje bladblazer.

Maar de miljoenen mensen die gewoon denken: “Je mag overal iets van vinden. Maar blijf met je tengels van mensen en spullen af.”

Kijk, vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Maar sommige mensen gebruiken het tegenwoordig alsof het een all-inclusive armbandje is voor complete ontsporing.

“Ik heb recht op mijn mening!”

Ja prachtig. Maar je hebt geen recht op intimidatie. Geen recht op geweld. Geen recht op brandstichting. Geen recht op het terroriseren van mensen die al geterroriseerd zijn. Dat heet namelijk geen vrijheid.Dat heet primitief gedrag met een slechte woordvoerder.

Misschien moeten we daarom ophouden met alleen maar de zwijgende massa op te roepen zich uit te spreken. Misschien moet de politiek eindelijk weer iets uitstralen wat jarenlang ergens tussen Haagse vergaderzalen en mediatrainingen verloren is geraakt: Grenzen. Duidelijkheid.

De simpele mededeling dat demonstreren prima is, maar dat zodra je andermans veiligheid bedreigt, het gesprek ophoudt en de handhaving begint.

Want uiteindelijk wil bijna iedereen hetzelfde. Rust. Veiligheid. Een samenleving waarin brandweermannen geen helm tegen stenen nodig hebben en vluchtelingen niet wakker hoeven te liggen van Nederlanders met een pyromanie-hobby.

En misschien is dat wel de tragische ironie van deze tijd. De zwijgende massa is waarschijnlijk helemaal niet zwijgend omdat ze het eens zijn met de gekte. Ze zijn zwijgend omdat ze hopen dat de volwassenen het nog een keer gaan overnemen.

Geef een reactie