
En er niet meer uit wilde
Pieters Daglicht over Denkdingen
Vrijdagavond. Het soort avond waarop de tijd zich gedraagt als een kat op een vensterbank: loom, licht arrogant en zonder enige intentie om nog iets spannends te doen. Pieter zat met zijn lief op de bank, televisie aan, verstand op nul en de afstandsbediening binnen handbereik – kortom: alles onder controle.
Tot de Bermweg besloot dat het welletjes was.
Met een snelheid die je normaal alleen ziet bij pakketbezorgers met een deadline of pubers met een eerste rijbewijs, kwam daar een politieauto aanzetten. Blauwe zwaailichten die de straat verlichtten alsof er een clandestiene disco was geopend ter hoogte van de Klaas Klinkertkade. De wagen sloeg af, stopte abrupt, en ergens in de verte klonk het zachte, maar onmiskenbare gespetter van een auto die kennismaakte met een sloot.
Pieter keek zijn lief aan. Zijn lief keek terug. Er werd niets gezegd, maar alles begrepen. Dit was geen televisie meer. Dit was live.
En dus trok Pieter zijn jas aan. Want er zijn momenten in een mensenleven waarop je moet opstaan en gaan. Niet uit heldhaftigheid, maar uit nieuwsgierigheid. De oerdrift van de Hollandse mens: “Even kijken wat er aan de hand is.”
Buiten trof hij zijn natuurlijke habitat: buurtgenoten in halve jassen, pantoffels en met een blik die balanceerde tussen bezorgdheid en licht voyeurisme. Daar waren Felix en Arjan al. Felix – van Marjan, de schaapverloskundige – stond met de handen in de zakken en de blik van een man die wist dat dit niet zijn eerste rodeo was.
“De zoveelste,” zei hij, terwijl hij naar de sloot wees alsof het een parkeerplaats betrof. En Felix kan het weten, want in de afgelopen jaren brachten er al acht auto’s een onuitgenodigd bezoek aan zijn erf. Dwars door e omheining heen.
In de sloot: een auto. Niet zomaar een auto, maar een laag, sportief ding dat eruitzag alsof het liever op de Autobahn had gereden dan in de Bermwegse modder had liggen mijmeren over zijn levenskeuzes.
Maar de bestuurder… die ontbrak.
Een tweede politieauto arriveerde. Een ambulance. Zaklampen begonnen te dansen over het gras. En toen kwam het bericht dat elke goede vrijdagavond nodig heeft om legendarisch te worden:
“Hij zit in een boom.” Een boom. Langs het wandelpad. Bij de ringvaart.
Pieter knipperde een paar keer. Niet omdat hij het niet begreep, maar omdat hij het te goed begreep. Dit was zo’n moment waarop de werkelijkheid besluit om een kleine afslag te nemen richting het absurde, en iedereen collectief denkt: ja hoor, daar gaan we.
De man zat dus in een boom. En hij was niet van plan eruit te komen.
Er werd gespeculeerd. Zoals dat hoort. Felix, inmiddels warmgedraaid, deelde zijn expertise. Over snelheid. Over bochten. Over auto’s die een eigen wil lijken te ontwikkelen zodra ze de Bermweg betreden. Arjan knikte instemmend, want knikken is de smeerolie van elke buurtanalyse.
“Misschien had ’ie gedronken,” opperde iemand. “Of hij wilde leren rijden,” zei een ander.
“Dan had ’ie achteruit in de sloot gelegen,” merkte een derde op, met de logica van een man die ooit een theorie-examen had gehaald en daar nog steeds op teerde.
En zo werd het incident langzaam een collectief bouwwerk van aannames, hypotheses en halve waarheden. De pers arriveerde. Camera’s klikten. De boom kreeg meer aandacht dan menig gemeentelijk beleidsstuk ooit zou krijgen.
Ondertussen zat de man daar. In die boom. Stil. Onwrikbaar. Als een soort moderne kluizenaar die zijn toevlucht had gezocht tot het bladerdak om even afstand te nemen van alles wat beneden gebeurde – inclusief zijn eigen auto.
Pieter keek omhoog en dacht: misschien is dit wel de meest eerlijke reactie van de avond.
Want beneden werd alles meteen weer ingekaderd. Oorzaken gezocht. Schuld verdeeld. Oplossingen bedacht. Maar bovenin die boom zat iemand die daar, om welke reden dan ook, even niet aan mee wilde doen. Die dacht: laat mij maar even zitten. Laat de wereld zichzelf maar verklaren zonder mij.
Na een klein uur werd de auto uit de sloot getrokken. De sleepwagen deed zijn werk met de onverstoorbaarheid van iemand die weet dat dit morgen gewoon weer gebeurt. Het was het signaal voor de buurt om langzaam af te druipen. Felix ging naar huis, waarschijnlijk om nog even uit het raam te kijken – voor de zekerheid. Arjan volgde. Pieter ook.
De man in de boom? Die zat er nog.
En ergens, terwijl Pieter zijn bed opzocht en de dekens recht trok, dacht hij: we praten wat af met elkaar. Over snelheid, over schuld, over hoe dingen anders moeten. Maar soms is er iemand nodig die gewoon in een boom gaat zitten en zegt: vandaag even niet.
Misschien is dat wel de les van de Bermweg. Dat we af en toe allemaal even de boom in zouden moeten. Niet om te vluchten. Maar om te kijken. Van bovenaf. Naar onszelf.
