
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Stel je Stefan even voor als de conciërge van het grote Radiogebouw van de Verbeelding.
Geen nors type met een sleutelbos, maar een olijke meester van de beeldende radio, zoals de jury hem noemt, die de deur openzwaait naar herinneringen, muziek en verhalen die net zo zacht binnenkomen als een naald in een langspeelplaat.
Hij ademt het medium, zeggen ze, en het is precies zo: je hoort aan alles dat hij groot geworden is met liefde voor platenhoezen, krakende jingles en nachten waarin je nog gewoon “aan de radio” was in plaats van “op een device”.
In gedachten draagt hij altijd een onzichtbare regiejas: één zak vol muziek, één zak vol theater en de binnenzak gereserveerd voor het onverwachte – een luisteraar, een anekdote, een herinnering die ineens de hoofdrol krijgt.
Dat is Stasse: geen dj die hits afvinkt, maar een makers-mens, iemand die een uitzending bouwt zoals een ander een voorstelling repeteert.
Van Heksennest tot Magical Mystery Tour
Lang voordat we hem massaal leerden kennen als onze avondvriend van NPO Radio 2, liep hij al rond bij de KRO-jeugdafdeling, waar hij onder meer de regie deed van het programma Heksennest.
Het zegt veel dat hij begon bij de jeugd: verbeelding is daar geen luxe maar basisbehoefte, en precies die speelsheid is hij nooit kwijtgeraakt.
Daarna kwamen programma’s als Popeye, Andere Koffie en Leidsekade Live, alsof hij telkens een nieuw themacafé opende waar muziek en verhalen samen op de barkruk klommen.
In 1995 begon hij met Goudmijn: een programma vol muziek en herinnering, eerst op Radio 2 en later op NPO Radio 5, waar heel Nederland stiekem zijn eigen fotoboek mee zat te bladeren.
En toen, op 6 januari 1997, zwaaiden de rode fluwelen gordijnen open voor Het Theater van het Sentiment op Radio 2: een tijdreis naar een doordeweekse dag uit het verleden, compleet met geuren die je bijna kon ruiken door de luidspreker.
Het programma kreeg eerst de Zilveren Reissmicrofoon in 2001 en later ook de Gouden RadioRing in 2007, alsof de radiowereld wilde zeggen: “Blijf vooral sentimenteel, Stefan, want niemand kan het zo fijnzinnig doseren als jij.”
De Staat, de verbeelding en de luisteraar
Met De Staat van Stasse op NPO Radio 2 bouwde hij vervolgens tien jaar lang aan een soort parallel universum in de avond: een plek waar actualiteit, melancholie en absurdisme elkaar aan de bar troffen.
Niet voor niets roemde de jury van de Marconi Oeuvre Award zijn creativiteit en de band met de luisteraar: bij hem ben je geen “doelgroep”, maar een gast die even mag aanschuiven in zijn hoofd en hart.
De grap is: soms weet hij zelf ook niet precies wat echt is en wat niet, zei hij eens, en juist daarin zit de magie.
Bij Stefan schuif je een radiowereld binnen waarin een verzonnen straat zomaar echter aanvoelt dan het nieuws van half negen, zolang de muziek maar klopt en de verhalen eerlijk zijn.
Toen de zenderindeling veranderde en zijn vaste avondplek op NPO Radio 2 verdween, had dat makkelijk een bittere noot kunnen zijn.
Maar Stasse zou Stasse niet zijn als hij niet weer een andere deur openzette: hij verhuisde zijn verbeeldingscaravaan naar NPO Radio 5, waar hij op vrijdag, zaterdag en zondag met Magical Mystery Tour opnieuw de weg op ging – dit keer letterlijk als reiziger in de tijd, de muziek en de levens van zijn luisteraars.
Een oeuvre dat glanst als een goed gepoetste Reissmicrofoon
Na de Zilveren Reissmicrofoon voor Het Theater van het Sentiment en de Gouden RadioRing in 2007, en na de Marconi Oeuvre Award, is er nu dus de Ere Zilveren Reissmicrofoon voor zijn hele radiowerk.
De jury noemt hem “de meester van de beeldende radio” en prijst zijn originele programma’s en zijn onmiskenbare liefde voor muziek, waarmee hij veertig jaar lang de Nederlandse ether heeft uitgesneden tot een soort collectief luisterdagboek.
Dat klinkt plechtig, maar bij Stasse is het nooit stijf. Zijn oeuvre is eerder een slightly chaotische platenkast: hier een sentimentele klassieker, daar een vergeten parel, bovenop een stapel brieven van luisteraars die hun eigen leven even naast de zijne naar binnen durfden te schuiven.
En dan is er nog zijn televisiewerk: als acteur, als stem, als gezicht in programma’s als De Rekenkamer en nu als verslaggever bij Keuringsdienst van Waarde, waar hij vanaf 2024 fabrikanten, supermarkten én publiek scherp helpt houden.
Het is alsof hij de lichtknop van zijn radio-universum soms even omzet naar beeld, maar de toon blijft dezelfde: spelend, betrokken, en altijd in dienst van het verhaal.
