De Onwillige Snoeischaar

Of: hoe een veer een man tot wanhoop drijft

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn mensen die yoga doen. Er zijn mensen die mediteren. En er zijn mensen zoals Pieter. Pieter tuiniert.

Niet een beetje. Niet zo’n “ik zet een plantje neer en zie wel wat er gebeurt”-tuinieren. Nee. Pieter is van het type: gevallen blad? Weg ermee. Gras? Kaarsrecht. Perken? Geharkt alsof de koningin op bezoek komt en persoonlijk de bodembedekkers inspecteert.

De tuin van Pieter is geen tuin. Het is een georganiseerde levenshouding. Totdat… er gesnoeid moet worden. Dan gebeurt er iets.

Dan verschijnt er een rimpel op het voorhoofd van Pieter die er normaal niet zit. Dan gaat hij langzamer lopen. Voorzichtiger. Alsof hij weet wat er komen gaat, maar hoopt dat het dit keer anders zal zijn.

Want daar ligt hij. De snoeischaar. Ogenschijnlijk onschuldig. Een werktuig als ieder ander. Maar Pieter weet beter. Die snoeischaar heeft een veer. En die veer… heeft een eigen leven.

Het begint altijd goed. Een tak hier, een scheut daar. Knip. Knip. Knip. Pieter in zijn element. De zon op zijn gezicht, een tevreden zucht in zijn borstkas. Dit is het leven. Dit is controle. Dit is hoe het hoort.

En dan – PING! Daar gaat-ie. De veer.

Met een enthousiasme dat je zelden ziet in de natuur, schiet hij tussen de handvatten vandaan alsof hij jarenlang heeft gewacht op dit ene glorieuze moment van ontsnapping.

Pieter staat stil. Hij kijkt. Hij zucht. En ergens, diep vanbinnen, sterft een klein stukje tuiniergeluk.

Er zijn momenten geweest – en dit is geen overdrijving, al klinkt het zo – dat die veer hem recht op de neus trof.

Alsof hij persoonlijk werd aangesproken. “Je dacht dat jij hier de baas was?” PING.

In de loop der jaren heeft Pieter meer snoeischaren gekocht dan hij lief is. Elke keer weer met dezelfde hoop: deze blijft heel. Deze begrijpt mij. Deze is anders. Maar nee.

De ene veer springt nog fanatieker dan de andere.

Het is alsof ze elkaar trainen.

Ergens, in een verborgen schuurtje, komen ze ’s nachts samen. “Hoe was jouw dag?” “Goed. Ik heb hem weer geraakt.” Gelach. Mechanisch, maar gemeend.

En toch – en dit is misschien wel het wonderlijkste – blijft Pieter snoeien.

Hij moppert. Hij bromt. Hij kijkt af en toe alsof hij serieus overweegt om over te stappen op een grindtuin. Maar hij gaat door.

Omdat hij ergens begrijpt dat het niet alleen om die takken gaat. Het gaat om iets anders. Om aandacht. Om zorg. Om het geduld om iets bij te houden, zelfs als het af en toe tegenwerkt.

En ja, er zijn oplossingen. Natuurlijk zijn die er. Je kunt een nieuwe veer kopen. Je kunt hem schoonmaken, invetten, liefdevol toespreken desnoods. Je kunt zelfs kiezen voor een snoeischaar met een verborgen veer – een soort geheime dienst onder de tuingereedschappen.

Maar laten we eerlijk zijn. Het probleem is niet die veer. Het probleem is dat wij – en met “wij” bedoel ik vooral Pieter, maar ook een beetje ons allemaal – stiekem verwachten dat alles altijd meewerkt.

Dat gereedschap gehoorzaam is. Dat systemen doen wat wij willen. Dat het leven zich laat snoeien zonder terug te veren.

En als dat niet gebeurt, dan zijn we verbaasd.

Misschien zit de kunst wel ergens anders. Misschien zit de kunst in het moment dat die veer weer eens wegspringt, en je niet meteen een nieuwe schaar bestelt, maar even stil staat.

Kijkt. En denkt: ach ja… daar heb je ’m weer.

En dat je dan, met een lichte glimlach, op je knieën gaat, de veer opraapt, hem terugzet – een beetje scheef, dat wel – en gewoon weer verder gaat. Knip. Knip. Knip.

Want uiteindelijk is dat misschien wel de echte les van de onwillige snoeischaar: Niet alles hoeft perfect te werken…

zolang jij maar blijft doen wat ertoe doet.

En Pieter? Die snoeit nog steeds. Met een licht wantrouwen.

Dat wel.

Geef een reactie