De merel met  managementkwaliteiten

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Het begon, zoals zoveel grootse gebeurtenissen in de geschiedenis, op een ochtend waarop ik eigenlijk gewoon koffie wilde.

Daar zat ik dan, in mijn achtertuin, gewapend met een mok die meer beloftes bevatte dan cafeïne, toen het gebeurde: het Vogelconcert. Geen bescheiden gefluit of een incidentele tjilp, nee – dit was een uitvoering waar menig symfonieorkest spontaan zijn viool voor in zou leveren en zich zou omscholen tot postduif.

Een merel nam de leiding. Dat zag je zo. Hij zat daar op de nok van de schuur, borst vooruit, blik op oneindig, alsof hij zojuist een meerjarenplan had gepresenteerd aan de Raad van Bestuur der Gevederden. Links van hem een stel mussen dat klonk als een vergadering zonder agenda. Rechts een duif die met de subtiliteit van een vallende baksteen zijn bijdrage leverde.

En ergens, diep verscholen in een struik, zat een roodborstje dat zong alsof hij een gebroken hart probeerde te lijmen met pure emotie en een vleugje dramatiek. Ik voelde me ineens ongepast onderdressed.

Het was chaos. Prachtige, georganiseerde chaos. Een kakofonie van ambitie, liefde, territoriumdrift en vermoedelijk ook een beetje jaloezie (ik zweer dat één mus een andere mus nadeed, maar dan nét iets beter).

En terwijl ik daar zat, koffie inmiddels koud en gedachten warm, drong zich een ongemakkelijke waarheid op.

Wij mensen… wij plannen vergaderingen om te praten over samenwerking. Zij doen het gewoon. Geen notulen. Geen PowerPoint. Geen ‘laten we dit parkeren’. Gewoon zingen. Hard. Tegelijk. En wonder boven wonder: het werkt. Of nou ja… het klinkt in ieder geval alsof het werkt.

Ik bedacht me hoe wij in onze keurige huizen, achter goed geïsoleerde ramen, elkaar proberen te bereiken met woorden die we eerst polijsten tot ze veilig genoeg zijn om uit te spreken. Terwijl buiten een merel zonder enige vorm van zelfcensuur de dag aankondigt alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor het opkomen van de zon. Misschien is dat wel de les van het Vogelconcert.

Dat je soms gewoon moet zingen. Niet omdat het perfect is.

Niet omdat iedereen luistert. Maar omdat het jouw lied is.

Dus vanmorgen heb ik iets gewaagds gedaan. Ik floot terug.

De merel keek. De mussen zwegen. De duif… nou ja, die bleef een duif. En heel even – ik overdrijf niet, hooguit lichtjes – leek het alsof ik onderdeel was van het orkest.

Tot de buurvrouw het raam opendeed en vroeg of alles nog wel goed ging.

Het antwoord daarop laat ik, net als het roodborstje, graag een beetje in het midden.

Geef een reactie