
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter Pottenkijker zat aan de keukentafel. Niet omdat hij honger had – dat had hij wel, maar dat was zelden de reden – maar omdat hij nadacht. En als Pieter nadacht, gebeurde er iets gevaarlijks.
Hij had zojuist gelezen over een Chinese zakenman die zich had laten begraven… in zijn Mercedes. Niet ernaast. Niet met een fotootje op de kist. Nee. Gewoon hup – met voertuig en al de eeuwigheid in.
Pieter nam een slok koffie. Die was koud. Dat paste bij het onderwerp. “Met huis en haard” mompelde hij. “Waarom eigenlijk niet?”
Want laten we eerlijk zijn: we doen er een leven lang over om spullen te verzamelen. Stoelen waar je nooit lekker op zit, een kast met een la die klemt alsof hij een geheim bewaart, en een afstandsbediening waarvan niemand weet waarvoor hij dient – maar weggooien? Ho maar.
En dan… op het einde… moet alles blijven staan.
Alsof je zegt: “Dank je wel leven, ik neem alleen mijn sokken mee en laat de rest aan een neef die ik eigenlijk niet vertrouw.”
Pieter vond dat inconsequent. Onwaardig zelfs.
Hij begon te rekenen. Zijn huis – een degelijk exemplaar met hier en daar een kraakje dat meer vertelde dan menig biografie – zou met een beetje graafwerk best de grond in kunnen. Bank erbij. Televisie. Die ene plant die tegen alle verwachtingen in nog leefde.
En dan hijzelf, centraal opgesteld, licht achterover, alsof hij elk moment nog een opmerking kon maken over de hypotheekrente.
“Een soort tijdcapsule,” fluisterde hij. “Maar dan met humor.” Hij zag het al voor zich: bezoekers over honderd jaar. Archeologen met baarden en serieuze blikken.
“Wat we hier zien,” zou er één zeggen, “is een man die zich omringde met comfort… en vermoedelijk slechte televisie.”
Een ander zou knikken. “En kijk – een halve zak drop. Ongeopend. Dat wijst op karakter, maar ook op zelfoverschatting.”
Pieter glimlachte tevreden.
Maar toen – zoals dat gaat bij diepzinnige dwaalgedachten – kwam de werkelijkheid zachtjes binnenwandelen. Zonder te kloppen.
Want wat laat je eigenlijk achter als je alles meeneemt? Niet je stoel. Niet je huis. Niet eens die afstandsbediening waarvan niemand weet waarvoor hij dient. Wat blijft… zijn de verhalen.
De lach die nog even blijft hangen in een kamer waar niemand meer zit. De herinnering aan een ochtend waarop iemand terugfloot naar een merel. De kleine dingen die geen plek nodig hebben om te blijven bestaan.
Pieter zuchtte. Dat was jammer. Hij had net bedacht waar de koelkast moest komen.
Hij stond op, liep naar buiten en keek naar de lucht die zich nergens iets van aantrok. “Misschien,” zei hij hardop, “moet ik me gewoon laten begraven met een goed verhaal.”
De merel zweeg. De duif keek. De wereld draaide door. En ergens, heel in de verte, leek het alsof iets instemmend knikte.
Waarschijnlijk de koelkast.
En ergens, heel in de verte, leek het alsof iets instemmend knikte. Waarschijnlijk de koelkast.
