
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter Pottenkijker werd wakker op een tijdstip waarop zelfs de wekker zich nog eens omdraait. Het was zo vroeg dat de dag nog in zijn ondergoed stond en twijfelde of hij zich wel zou aankleden. En daar was het.
Het Vogelconcert.
Niet zomaar een beetje getjilp, nee – dit was een uitvoering waar menig operahuis spontaan zijn gordijnen voor zou sluiten uit pure schaamte. Merels gooiden hun ziel in de strijd, mussen ratelden als overenthousiaste verslaggevers en ergens in de verte zat een nachtegaal te zingen alsof hij zojuist zijn eigen liefdesverdriet had uitgevonden.
Pieter lag stil. Genoot. Absorbeerde. En toen – zoals dat gaat bij mannen van zekere diepgang en lichte ontsporing – dwaalden zijn gedachten af.
Naar Francis van Broekhuizen.
Want ja… als iemand kan kwelen, dan is zij het. Niet zomaar zingen, nee – kwelen met een hoofdletter K. Geluid dat je optilt, door elkaar schudt en vervolgens zachtjes weer neerzet alsof je een porseleinen kopje bent met emotionele barstjes.
In een vlaag van ochtendlogica (een zeldzame maar gevaarlijke toestand) besloot Pieter haar in gedachten toe te voegen aan het orkest.
Hij pakte haar voorzichtig vast – al was dat, zo realiseerde hij zich, in gedachten nog best een logistieke uitdaging – en propte haar tussen het struikgewas, midden tussen de gevederde grootheden.
Wat er toen gebeurde…Was buitenaards.
De merel viel stil. De mus slikte zijn zin in. De duif… nou ja, die keek alsof hij zich ineens bewust werd van zijn beperkingen. En daar, tussen tak en blad, klonk een geluid dat niet meer van deze wereld was. Een samensmelting van natuur en opera, van instinct en techniek, van vogel en… Francis.
Pieter glimlachte tevreden. Dit was kunst. Dit was visie. Dit was leiderschap van het hoogste niveau, al lag hij nog steeds in zijn pyjama met een sok die verdacht veel leek op een handpop.
Maar zoals dat gaat met grootse visioenen…Ze zijn vermoeiend.
Want toen Pieter zijn ogen weer opendeed, was het acht uur. Het concert was voorbij. Slechts wat losse fluittonen hingen nog in de lucht, als kruimels van een bijzonder ontbijt. De wereld had zich inmiddels aangekleed: auto’s reden, honden blaften en ergens werd een container met overtuiging geleegd.
De magie was weg. En Francis… die was nergens te bekennen. Pieter fronste. Had hij haar… laten zitten?
Dus bij deze, beste lezer: Mocht u vandaag of morgen ergens een nachtegaal tegenkomen met een bril en een licht operatische uitstraling – wees dan zo vriendelijk haar voorzichtig te ontvouwen en een beetje glad te strijken.
Pieter had dat namelijk willen doen. Maar ja… grootse kunst vraagt offers. En soms is dat simpelweg… uitslapen.
#Verbeelding #Kortverhaal #NatuurMetNoten
