
Hoe een plan om Sparta te verhuizen de club juist thuisbracht – en hoe één man het gezicht werd van die stille verbondenheid. Een ode aan Charles van der Steene – bouwer zonder helm, verbinder zonder titel.
Er zijn van die mensen die niet zozeer bij een club horen, maar die er langzaam zelf één worden. Geen standbeeld van steen, maar van vlees en bloed, met een stem, een handdruk en een onuitputtelijke neiging om te vragen: “En, hoe gaat het hier?”
Zo iemand was Charles van der Steene.
Pieter Pottenkijker herinnert zich nog goed hoe het allemaal begon. Niet met een clublied of een aftrap, maar met een bestuurlijke ingeving die achteraf meer weg had van een goed geplaatste voorzet dan van een beleidsstuk. Als wethouder in Capelle aan den IJssel durfde hij het ooit hardop te denken: wat als Sparta zou verhuizen naar Capelle-Rivium?
Het was zo’n idee dat eerst wat ongemakkelijk op de tafel ligt, als een nat bierviltje. Maar zie: juist dat plan hielp de stad Rotterdam om in beweging te komen. Ineens kon er wél geïnvesteerd worden. Ineens kreeg Het Kasteel de aandacht die het verdiende. En zoals dat gaat met goede plannen die niet doorgaan: ze slagen toch.
De verhuizing kwam er niet. Gelukkig maar, fluistert inmiddels menig Spartaan met een glimlach. Maar Pieter? Die was verkocht.
Niet aan bakstenen of begrotingen, maar aan de ziel van de club. Aan Het Kasteel, waar het gras altijd een tikje groener lijkt als je er met de juiste ogen naar kijkt. Aan de mensen op de tribune, die niet juichen om het lawaai, maar om de liefde. En ergens daar, tussen commercie en clubliefde, tussen plannen en plicht, bewoog zich al die jaren Charles.
Charles, die “helpen” zei waar anderen “werken” zouden zeggen. Charles, die na zijn pensioen gewoon weer de trap opliep, alsof hij even was vergeten dat hij officieel gestopt was. Charles, die begreep dat een club niet groeit van cijfers alleen, maar van relaties, van vertrouwen, van een kop koffie op het juiste moment en een telefoontje dat nét even verder ging dan het contract. Hij was een bouwer, maar zonder helm. Een verbinder, maar zonder titel nodig te hebben.
En ergens is het misschien wel het mooiste wat je over een mens kunt zeggen: dat hij gemist wordt op plekken waar hij nooit verplicht was te zijn.
Pieter zit nog wel eens op de tribune. Naast zijn zoon. Soms met zijn kleinzoon erbij. Drie generaties, gevangen door hetzelfde rood-witte virus. En als de wedstrijd even stilvalt, of de bal gedachteloos over de zijlijn rolt, dan dwaalt de blik nog wel eens af. Naar de plekken waar Charles liep.
Waar hij vroeg hoe het ging. Waar hij iets regelde zonder dat iemand precies wist hoe. Waar hij, ogenschijnlijk achteloos, de club een stukje verder bracht.
En dan, heel even, lijkt het alsof hij er nog is. Niet zichtbaar, maar voelbaar. Zoals alleen echte clubmensen dat kunnen.
Rust zacht, Charles.
Sparta zonder jou zal nooit helemaal Sparta zijn. Maar dankzij jou is het meer Sparta dan ooit.
