
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter Pottenkijker zat aan zijn keukentafel, starend naar een doos. Niet zomaar een doos, maar zo’n doos waarvan je denkt: hier heeft ooit iets ingezeten dat het leven nog enigszins zin gaf. Misschien een broodrooster. Misschien hoop. Misschien een kat.
En daar begon het dus.
Een Oostenrijkse jongeman – twintig lentes jong en kennelijk nog niet geheel rijp geplukt – had besloten dat zijn kat uitstekend geschikt was voor… verzending. Per post. In een doos. Zonder luchtgaatjes, maar mét een retourlabel, alsof het beest bij ontevredenheid gewoon kon worden teruggestuurd naar de afzender. “Niet wat ik verwachtte, miauwt anders dan op de foto.”
Pieter nam een slok koffie en mompelde: “Je hebt mensen die hun kat achterna lopen… en mensen die haar vooruit sturen.”
Het verhaal werd nog mooier – of eigenlijk treuriger, maar in het universum van Pieter lopen die twee vaak hand in hand als een dronken bruidspaar – toen de jongeman verklaarde dat de kat helemaal niet door hem was verstuurd. Nee nee. De postbode had haar ontvoerd. Ontvoerd! Alsof postbodes tegenwoordig naast pakketjes ook katten verzamelen, ergens tussen de brievenbus en hun ziel.
Pieter zag het voor zich: een postbode, gehuld in reflecterend geel, fluisterend tegen een kat: “Kom maar mee, Shana. Jij hoort thuis… in de logistiek.”
Maar de werkelijkheid bleek minder poëtisch en meer… menselijk. En daar wringt de schoen. Of de doos.
Want wat bezielt iemand om een levend wezen te behandelen als een vergeten trui van de Zalando? Wanneer is gemak belangrijker geworden dan verantwoordelijkheid? Wanneer zijn we gaan denken dat alles wat niet direct miauwt op commando, maar gewoon in een doos kan?
Pieter tikte met zijn lepel tegen de rand van zijn kopje.
“Het probleem,” zei hij tegen niemand in het bijzonder, “is niet dat die kat in een doos zat. Het probleem is dat er iemand buiten die doos zat die dacht dat dat een goed idee was.”
En daar zat het venijn. Niet in de daad alleen, maar in het gemak waarmee de schuld vervolgens werd doorgeschoven. Naar de postbode. Naar de omstandigheden. Naar het universum, desnoods.
Want verantwoordelijkheid is tegenwoordig net zo zeldzaam als een postpakket zonder schade: iedereen verstuurt het, maar niemand wil het ontvangen.
Gelukkig maakte Shana het goed. Ze vond een nieuw thuis. Een plek waar dozen waarschijnlijk alleen nog dienen om in te zitten – zoals katten dat betaamt – en niet om in te verdwijnen.
Pieter stond op, pakte de lege doos van tafel en vouwde hem zorgvuldig dicht. Hij schreef er met een stift op: “Breekbaar. Bevat geweten.”
En voor de zekerheid plakte hij hem niet dicht. Je weet maar nooit wie er nog in moet kijken.
