De kunst van het schakelen

Er zijn van die momenten waarop ik mezelf toespreek. Niet hardop – al zou dat de spanning in de supermarkt aanzienlijk verhogen – maar zachtjes van binnen, ergens tussen het schap met houdbare melk en de aanbiedingen van week 14.

“Doe eens normaal, Sjoukje,” zeg ik dan. En daar begint het al. Want wie is in vredesnaam Sjoukje?

Kijk, officieel – en ik heb het nagezocht, want je wilt niet zomaar iemand zijn – heet ze Maggie MacNeal. Of beter: ze héét Sjoukje Lucie van ’t Spijker. En ergens onderweg, tussen een auditie bij Phonogram en een duet met Willem Duyn, is ze veranderd in Maggie.

Een knop. Klik. Klaar. En ik dacht: waar zit mijn knop?

Want laten we eerlijk zijn: het leven vraagt erom. De ene dag ben je Sjoukje – licht onzeker, licht verkreukeld, licht zoekend naar waar je je sleutels hebt gelaten (spoiler: in de koelkast, naast de augurken). En de volgende dag moet je Maggie zijn. Stralend. Onweerstaanbaar. Met een overtuiging alsof je net drie nummer-één-hits hebt gescoord en zo het podium van het Eurovisiesongfestival oploopt.

En ergens daartussenin zitten wij. Zonder knop. Met alleen een licht haperende dimmer.

Ik stel me dat moment voor.

Producer Hans van Hemert zit achter een bureau. Hij kijkt op. Ziet Sjoukje. Denkt: dit is het niet. Te veel ‘Sjoukje’. Te weinig… magie. “Vanaf nu ben jij Maggie MacNeal,” zegt hij.

En daar gebeurt het. Geen bezwaar. Geen overleg. Geen PowerPointpresentatie met risicoanalyse. Gewoon: pats. Nieuwe naam. Nieuw leven. Nieuwe energie. Alsof iemand de stekker uit je oude zelf trekt en hem in een versterker van duizend watt stopt.

En ik? Ik heb ooit geprobeerd mezelf opnieuw uit te vinden door andere koffie te bestellen. “Doe mij maar een havercappuccino,” zei ik dapper. Drie slokken later was ik weer gewoon Sjoukje. Met buikpijn.

Het fascinerende is: die knop bestaat dus echt. Alleen noemen we hem anders. We noemen hem rol. Of context. Of – als we het ingewikkeld willen maken – identiteit in beweging.

Maar diep van binnen weten we: we schakelen de hele dag.

De ouder die ineens directeur wordt. De beleidsmaker die thuis gewoon degene is die de vuilnis vergeet. De professional die in een vergadering klinkt als een kruising tussen een strategisch kompas en een licht overspannen Excelbestand, maar ’s avonds keihard meezingt met How Do You Do alsof niemand kijkt.

We zijn allemaal een beetje Maggie. En een beetje Sjoukje. Alleen durven we de knop niet altijd in te drukken.

En misschien is dat maar goed ook. Want stel je voor dat iedereen permanent in de ‘Maggie-stand’ staat. Dan wordt het een wereld vol glitter, grootse gebaren en mensen die bij het koffiezetapparaat ineens een solo inzetten. Prachtig, maar onhoudbaar. Er moet ook iemand zijn die gewoon zegt: “Het filter is op.”

Sjoukje is nodig. Maar Maggie ook.

De kunst – en hier komt de serieuze ondertoon, hou je vast – is niet om één van de twee te worden. Het is om te leren schakelen zonder jezelf kwijt te raken. Om te weten wanneer je moet stralen en wanneer je gewoon even mag rommelen in je eigen menselijkheid.

Want achter elke Maggie zit een Sjoukje die ooit dacht: “Kan ik dit wel?” En achter elke Sjoukje zit een Maggie die fluistert: “Kom op. Je kunt dit allang.”

Dus de volgende keer dat je twijfelt – in een vergadering, een gesprek, of gewoon bij het kiezen tussen koffie of thee – stel jezelf één vraag: Waar zit mijn knop?

En druk hem gerust in. Maar niet te hard. We willen wel dat de koelkast dicht blijft. 

Geef een reactie