De Paashaas die alles al zag (en wij nog niet)

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Vrijdagavond. Niks bijzonders. Gewoon een man, een bank, en Carrie op Vrijdag. Zo’n programma waarbij je begint met het idee: “even kijken hoor,” en eindigt met existentiële vragen, een halve zak paaseitjes en het gevoel dat je leven op de een of andere manier tekortschiet.

En daar zat Pieter dus. Met een kop thee die allang koud was en een blik die langzaam warmer werd naarmate het gesprek vorderde. Tot die ene gast, zo’n type dat eruitzag alsof hij met hazen praat in zijn vrije tijd, ineens zei: “Wist je dat jonge haasjes met open ogen geboren worden?”

Pieter knipperde. Eén keer. Twee keer. En toen dacht hij: ja hoor, daar gaan we weer, nog zo’n feitje voor op een tegeltje.

Maar de man ging door: “Ze zien de wereld meteen. Vanaf het eerste moment. Alsof ze zeggen: kom maar op, nieuwe tijd, ik ben er klaar voor.”

En ergens, tussen de reclame voor chocolade-eitjes en een aanbieding voor een tuinset die niemand nodig heeft, viel het kwartje. Niet zo’n klein kwartje trouwens. Meer zo’n ouderwetse gulden. Met een klap.

Want kijk, wij mensen… wij komen dus níet met open ogen ter wereld. Wij komen binnen als een soort hulpeloze, roze pudding. Blind, kaal en vooral: totaal niet voorbereid op het feit dat er ooit iets als belastingaangifte bestaat.

Maar die haasjes? Die liggen daar gewoon. In het gras. Ogen open. Volledig aangekleed. Klaar voor het leven. Geen handleiding. Geen opvoedboek. Geen consultatiebureau dat zegt: “Hij zit nét onder de groeicurve, mevrouw.” Nee. Gewoon: hallo wereld, ik zie je wel.

En toen dacht Pieter aan die paashaas.

Die malle figuur met zijn mandje. Die elk jaar weer opduikt alsof hij een soort freelance logistiek manager is voor chocolade-industrieën. Niemand die zich afvraagt hoe hij dat doet. Niemand die zegt: “Heb je daar een vergunning voor, beste haas?”

Nee, wij accepteren het gewoon.

Een haas. Die eieren verstopt. Terwijl hij zelf geen eieren legt. En ondertussen ook nog symbool staat voor nieuw leven.

Als je er te lang over nadenkt, word je óf filosoof, óf je belt iemand. Maar misschien… heel misschien… zit er iets in.

Misschien is die paashaas helemaal geen marketingtruc.

Of nou ja, óók wel een marketingtruc – laten we realistisch blijven, die chocolade moet ergens van betaald worden. Maar misschien is hij ook een herinnering. Aan hoe je zou kunnen leven. Met open ogen.

Want laten we eerlijk zijn: wij lopen vaak rond als konijnen.

Blind geboren en daarna eigenlijk nooit helemaal wakker geworden.

We rennen. We plannen. We organiseren. We vergaderen over vergaderingen. We maken lijstjes van dingen die we gisteren al hadden moeten doen. En ondertussen missen we het.

De lente. De geur van vers gras. Een kind dat een paaseitje vindt alsof het goud is. Of gewoon… dat ene moment waarop alles even klopt.

Die haasjes doen dat anders. Die liggen stil. Kijken. Wachten.

Niet omdat ze lui zijn. Maar omdat ze snappen dat bewegen niet altijd hetzelfde is als leven.

En ergens, tussen die open ogen en dat stille liggen, zit de grap. Want wij denken dat de paashaas druk is. Rennen, sjouwen, eieren verstoppen, deadlines halen voor eerste paasdag. Maar misschien… doet hij juist het tegenovergestelde. Misschien zit hij gewoon ergens in een veld.

Te kijken. En te denken: jullie zijn het allemaal een beetje kwijtgeraakt, hè?

Dus ja. De paashaas. Een verzonnen beest. Een pedagogisch hulpmiddel. Een commercieel wonder. Maar ook een klein, ondeugend duwtje in de rug. Om je ogen open te doen.

Echt open.

Pieter zette de televisie uit. Zijn thee was nog steeds koud, maar dat gaf niet. Buiten was het stil. Een beetje schemerig. Zo’n moment waarop je bijna verwacht dat er iets gebeurt.

Hij keek naar de tuin. Geen haas te zien. Maar toch… het voelde alsof er iemand was. Die al lang wist hoe het zat.

En die zachtjes dacht: kom maar op, nieuwe tijd.

Geef een reactie