Rafels in de ether: een ode aan de jaren 60 

Het begon, zoals dat gaat met grootse plannen en lichte nostalgie, op een ochtend waarop de koffie nog twijfelde of hij sterk genoeg wilde zijn voor de dag. 4 april 2026. De kalender keek me aan alsof hij zei: “Vandaag gaan we iets doen wat eigenlijk niet kan, maar toch heerlijk voelt.”

De Week van de Jaren 60. Alleen al de naam. Alsof je een oude langspeelplaat voorzichtig uit de hoes schuift, een beetje statisch geknisper erbij, en dan… ja hoor… daar is het weer. Een tijd waarin alles simpel leek, behalve de kapsels. Waar muziek nog ergens over ging, al wist niemand precies waarover, en waar radiostemmen klonken alsof ze persoonlijk voor jou alleen door de ether zweefden.

Ach, die stemmen…Die stemmen die niet alleen spraken, maar je meenamen. Die je het gevoel gaven dat je erbij hoorde, zelfs als je moeder riep dat je de aardappels moest schillen. Maar ja, de overkant van de tijd – want zo noem ik dat inmiddels plechtig – heeft geen ether meer. Geen middengolf. Geen krakende zenders die je met een beetje draaien aan de knop ineens in Londen, Hilversum of een vage vissersboot voor de kust deden belanden.

Daar zit je dan, in 2026. Met glasvezel, streamingdiensten en algoritmes die denken dat ze je beter kennen dan je eigen buurman. En toch… toch missen we iets. Niet de technologie, die werkt prima, maar de ziel. De stem die nét iets te dichtbij komt. De presentator die zich verspreekt en daar vervolgens een halve minuut smakelijk om lacht.

We moeten het doen met de stemmen van nu.

En laat ik eerlijk zijn: die doen hun best. Echt waar. Ze praten keurig, netjes binnen de tijd, zonder al te veel gekraak of spontane existentiële crises. Maar ergens… ergens mist het een beetje die ondeugende knipoog. Dat gevoel dat alles kan gebeuren, zelfs midden in een reclamespotje.

Over die spotjes gesproken…

Want wat is een reis terug in de tijd zonder een klein uitstapje naar de wonderlijke wereld van reclame? Ik bedoel: wie verzint het om panty’s te verkopen alsof ze het achtste wereldwonder zijn? De panty’s van Nurdie! Alsof je, zodra je ze aantrekt, spontaan begint te zweven boven de keukentafel.

En dan Het Goudhaantje. Geen idee wat het precies deed – behalve klinken alsof je er meteen een beter mens van werd. “Voor een goudgele toekomst!” hoorde je dan, terwijl ergens een kip waarschijnlijk licht verbaasd stond te kijken naar haar eigen marketingcarrière.

En natuurlijk… Belinda. De sigaret met pepermuntsmaak.

Ik bedoel, laten we daar even bij stilstaan. Iemand, ergens in een rokerig kantoor, heeft gedacht: “Weet je wat mensen willen? Frisse adem… terwijl ze roken.” En niemand die zei: “Zullen we hier nog eens een nachtje over slapen?” Nee hoor. Gewoon doen. En hup, de ether in. Het is briljant. Het is absurd. Het is… heerlijk.

En misschien is dat wel precies de reden waarom we zo graag terugkijken naar die tijd. Niet omdat alles beter was – laten we vooral niet doen alsof de jaren 60 één groot paradijs waren – maar omdat het minder gepolijst was. Minder bedacht. Minder… veilig.

Er zat rafelrandjes aan het leven. Aan de muziek. Aan de stemmen. Aan de reclames. Aan alles eigenlijk. En juist die rafelrandjes maakten het echt.

Dus ja, deze week. De Week van de Jaren 60. We duiken erin. We luisteren, we lachen, we fronsen af en toe onze wenkbrauwen en denken: “Hoe dan?” Maar vooral… we voelen weer even hoe het is om niet alles te hoeven begrijpen. Om gewoon te luisteren.

Misschien is dat wel de serieuze ondertoon in al dit vrolijke gedoe. Dat we, ergens tussen de pepermuntsigaretten en wonderpanty’s door, iets terugvinden wat we een beetje zijn kwijtgeraakt: aandacht. Verwondering. Het vermogen om even stil te staan bij iets dat niet perfect is, maar daardoor juist zo mooi.

Dus zet die denkbeeldige radio maar aan. Draai een beetje aan de knop – ook al zit die er niet meer – en stel je voor dat ergens, ver weg maar toch dichtbij, een stem zegt: “Goedenavond dames en heren… we gaan er iets moois van maken vandaag.”

En weet je? Dat doen we ook.

Geef een reactie