
Of hoe je lekker eigenwijs muziek ontdekt
Er zijn van die dagen dat Spotify denkt dat ‘persoonlijk afgestemd’ betekent: ‘meer van hetzelfde, maar dan iets saaier’. Dan verlang ik terug naar een man met een microfoon, een kop koffie en nul respect voor de playlistcommissie: Adje Bouman.
Adje was geen DJ. Adje was een natuurverschijnsel. Hij gooide platen door de ether met de elegantie van een kat die van tafel springt: onhandig, maar met overtuiging. En precies dat mis ik in deze tijd van algoritmisch afgewogen smaak. Adje flikkerde gewoon een plaat op de draaitafel waarvan iedereen zei: “Dat kan echt niet.” En juist dáárom moest het.
In de Adje Bouman Top Tien hoorde je muziek waar je oren van gingen kriebelen en je moeder van ging vloeken. The Who naast André van Duin. Psychedelisch lawaai gevolgd door een polka. Want wat is betere radiokunst dan contrast?
En weet je wat het mooie was? Adje ontdekte niet, hij liet ontdekken. Je kreeg zijn wereld op schoot – met scheve hoesjes, rare b-kantjes en nummers die klonken alsof ze door een stofzuiger waren opgenomen. Maar je hoorde vrijheid. Ballen. Muzikale burgerlijke ongehoorzaamheid.
We zouden dat vaker moeten doen. Niet wachten tot een algoritme besluit dat we ‘klaar zijn voor iets nieuws’, maar zelf de frequentie pakken. Zet eens een Schotse doedelzakmix naast een trapbeat. Laat je kinderen griezelen bij Boudewijn de Groot. Maak je eigen Adje Bouman Top Tien.
Niet de top tien van wat lekker verkoopt. Niet de top tien van wat “anderen ook leuk vinden.” De top tien van jouw binnenste herrie.
Mijn huidige lijst (voor de nieuwsgierigen): een surfliedje uit 1963, een tranentrekker van Corry, een postpunkband uit Gent, en iets wat klinkt alsof iemand elektronica probeerde uit te vinden met een waterkoker. Heerlijk.
Dus ja, laten we vandaag een beetje Adje zijn.
Laat de buren grommen, de partner zuchten en de geest dansen. Want eigenwijs luisteren is niet asociaal. Het is zelfzorg met decibellen.
