Pieter en de lesauto der beschaving

Pieter zat laatst weer eens in zijn auto. Niet zomaar een ritje, nee – zo’n ritje met haast. Dat je denkt: ik ben niet te laat, ik ben alleen… creatief op tijd. En precies op dat moment – het universum heeft gevoel voor humor – doemde daar een lesauto op. Met zo’n bordje op het dak dat eigenlijk zegt: “Pas op. Hier wordt een mens gevormd.”

Maar wat Pieter zag, was: “Hier begint jouw innerlijke test.”

Hij zuchtte. Hij rolde met zijn ogen. Hij keek nog eens op de klok, alsof die ineens medelijden zou krijgen en vijf minuten terug zou springen. 

En toen gebeurde er iets wonderlijks. Pieter… bleef gewoon achter die lesauto rijden. Geen getoeter. Geen bumperkleven. Geen creatieve gebaren die zelfs in de mimewereld als overdreven zouden worden gezien. Gewoon… rijden. Alsof hij een volwassen mens was.

Maar laten we eerlijk zijn. Pieter is ook maar een mens. Er zijn momenten – kleine, donkere momentjes – waarop hij denkt: “Kom op jongen, je rijdt 30 waar je 50 mág. Dit is geen meditatieve wandeling, dit is verkeer.” En ergens diep van binnen zit dan een stemmetje dat fluistert: “Je zou er best even langs kunnen…”

Dat stemmetje heeft ook een neef. Die neef heet: Agressieve Aart. Die zit in andere auto’s.

Aart toeterde. Aart zat bijna in de achterbak van die lesauto. Aart haalde in op plekken waar zelfs de verkeersregels een lichte paniekaanval van krijgen. Aart dacht: ik ben de hoofdrolspeler, de rest is figurant.

En toen keek Pieter naar die lesauto. Hij zag geen obstakel meer. Hij zag… zichzelf. Een paar decennia geleden. Zweethandjes. Spiegel-check, knipperlicht, koppeling, gas, alles tegelijk en toch nét niet. Een instructeur naast je die zegt: “Rustig blijven, Pieter.” Terwijl je hart inmiddels in de derde versnelling zit.

Hij herinnerde zich dat ene moment… Dat hij afsloeg zonder te kijken. Dat hij afremde terwijl iemand achter hem zat. Dat hij dacht: “Iedereen kijkt naar mij.”

En weet je wat het pijnlijke is? Iedereen keek toen ook naar hem.

We worden ouder. Wijzer, zeggen we. Ervarener, vinden we. Maar ergens onderweg… verliezen we iets.

Geduld.

We vergeten dat we allemaal begonnen zijn met stuntelen. Met twijfelen. Met die eerste keer dat je dacht dat een rotonde een soort examen was voor het leven zelf.

En nu? Nu zitten we achter het stuur alsof we geboren zijn met een rijbewijs in de hand en een moreel recht op voorrang.

Die jongen of dat meisje in die lesauto? Die is niet langzaam om jou te pesten. Die is niet onzeker om jouw dag te verpesten. Die is aan het leren.

Aan het proberen. Aan het falen. Aan het opnieuw proberen. Precies zoals jij ooit deed.

En ja, het verkeer is drukker geworden. Ja, we hebben haast. Ja, we moeten ergens zijn – altijd ergens waar we nét te laat dreigen te komen. Maar ergens tussen die haast en dat ego…zijn we vergeten dat we samen onderweg zijn.

Niet tegen elkaar. Maar naast elkaar.

Pieter haalde die lesauto uiteindelijk niet in. Sterker nog… hij liet zelfs een klein gaatje vallen. Zo’n gaatje dat zegt: “Neem je tijd. Het komt goed.”

En terwijl hij daar reed – iets later dan gepland, maar wonderlijk genoeg nog steeds levend – dacht hij: Misschien is dat wel het echte rijbewijs. Niet dat pasje in je portemonnee.

Maar het vermogen om te onthouden dat iedereen ooit begon met een L op het dak en een wereld vol toeterende Aarten om zich heen.

Dus, als je straks weer een lesauto ziet…Adem even in. Laat je gaspedaal los. En denk: Daar rijdt iemand die het nog moet leren.

En misschien…heel misschien… leer jij op dat moment ook nog iets.

Geef een reactie