
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Ach, beste lezer, soms waait er een wind door het leven die je niet ziet, maar wel voelt. Zo’n wind die ineens langs je jeugd strijkt, langs de krakende naald van een platenspeler, langs de geur van zondagmiddag en vers geboende vloeren. En geloof me vrij: die wind heet One Way Wind… en komt rechtstreeks uit Volendam.
Want jawel hoor, daar stonden ze weer – de mannen van The Cats – alsof de tijd een klein knikje maakte en zei: “Kom binnen jongens, jullie horen hier nog steeds.” Op vrijdag 3 april 2026 kregen zij de NPO Radio 5 Evergreen Award, uit handen van de immer goedlachse Daniël Dekker. En ik zeg u: dat is geen prijs, dat is een warme deken met muziek erin geweven.
Ik zag ze daar staan – Arnold Mühren, Jaap Schilder en Piet Veerman – en ik dacht: kijk nou toch… geen jongens meer, maar mannen met verhalen in hun rimpels en muziek in hun ziel. En ergens, heel zachtjes, speelden Cees Veerman en Theo Klouwer nog een beetje mee, daarboven, op een wolkje met een goed geluidssysteem.
En toen, toen gebeurde er iets in mijn hoofd. Ik was weer dat jochie.
Niet zo’n jochie met een telefoon en duizend prikkels, nee… gewoon een jochie met grote oren en nog grotere dromen. Mijn broer Harry – gezegend zij zijn platencollectie – had als enige van ons twaalf (!) kinderen een platenspeler. Een wonderding! Een soort heilige schijfjesdraaiende tempel waar je alleen met schone handen en eerbied mocht komen. En daarop draaiden ze. Urenlang.
Lea… alsof ze speciaal voor de liefde was geschreven. One Way Wind… alsof het leven zelf een richting koos. En, o jongens, This Golden Ring en I Walk Through the Fields… dat waren geen liedjes, dat waren kleine wandelingen door het hart.
En daar zaten we dan. Niet te praten, maar te luisteren. Want The Cats deden iets bijzonders: ze zongen niet tegen je… ze zongen met je. Hun beroemde palingsound – jazeker, een term waar je trek van krijgt – was als een warme stamppot van melancholie, harmonie en een snufje zeezout.
Ze waren hofleverancier van herinneringen. Niet alleen van hits, al hadden ze er daar meer dan genoeg van – negentien Top 10’s, vijf keer nummer één – maar van momenten. Van eerste liefdes, laatste dansen en alles daartussenin.
En kijk nou eens… zoveel jaren later staan ze daar nog. Niet om te bewijzen dat ze goed waren, maar omdat ze nooit zijn weggegaan. Hun muziek is blijven hangen in de gordijnen van de tijd.
Dus ja, die Evergreen Award… die hadden ze al lang. Die zat al in elke huiskamer waar ooit een plaat werd opgezet. In elke autorit waar iemand zachtjes meezong. In elk hart dat even stil werd bij een refrein.
En zo, beste lezer, leren wij weer iets vandaag.
Dat sommige dingen niet verouderen, maar verdiepen. Dat muziek geen leeftijd kent, alleen herinnering. En dat een paling uit Volendam soms meer ziel heeft dan een hele zee vol herrie.
Dus zet hem nog eens op. Krab even aan die oude plaat – of vooruit, druk op “play” als u modern bent – en laat u meevoeren. Want ergens, tussen gisteren en vandaag, zingt The Cats nog steeds.
En wij… wij luisteren nog altijd.
