
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die dagen waarop het dorp – of de stad, want wij noemen alles dorp zodra het pijn doet – zich anders gedraagt. Alsof de stoeptegels zachter klinken, alsof voordeuren voorzichtiger dichtvallen. Alsof zelfs de wind even inhoudt wat hij normaal gedachteloos door de straten blaast.
Op de laatste twee dagen van maart hoorde ik het.
Twee jonge plaatsgenoten.
Twee keer een sprong.
En ik, Pieter Pottenkijker – beroepsmatig nieuwsgierig, maar in dit geval vooral onthutst – bleef zitten met iets wat nog het meest leek op lege handen. Geen scherpe observatie, geen vileine conclusie, geen verhaal dat zich gewillig liet opschrijven. Alleen een gevoel dat zich niet liet ordenen: machteloosheid, en verdriet dat geen adres leek te hebben.
Want wat zeg je dan?
Je kunt woorden zoeken, ze oppoetsen, ze voorzichtig naast elkaar leggen alsof het porselein is. Maar sommige gebeurtenissen lachen daar zachtjes om. Die passen niet in zinnen. Die weigeren zich te laten begrijpen, laat staan te laten oplossen.
En toch. Toch begint er iets te knagen.
Niet luid, niet beschuldigend, maar zacht en hardnekkig tegelijk. Een vraag die zich niet opdringt, maar ook niet weggaat. Iets in de trant van: hebben we iets gemist?
Ik weet het niet. Maar het laat me niet los.
En dus schrijf ik. Niet omdat ik weet wat gezegd moet worden, maar omdat zwijgen dit keer nog leger voelt dan spreken.
Tot slot
Beste families,
Woorden zullen tekortschieten. Dat doen ze altijd bij verlies dat zo groot is. Toch wil ik u laten weten dat uw verdriet niet onopgemerkt blijft. Dat er mensen zijn die, ook zonder uw dierbaren gekend te hebben, met u meeleven – in stilte, in gedachten, in pogingen om iets van die leegte te begrijpen.
En aan ons, als gemeenschap, wil ik voorzichtig iets vragen. Niet als oordeel, maar als uitnodiging: Laten we proberen om elkaar iets meer te zien. Niet alleen met onze ogen, maar met aandacht. Niet alleen op de momenten dat het goed gaat, maar juist wanneer het schuurt, wanneer iemand zich terugtrekt, wanneer woorden uitblijven.
Want misschien – heel misschien – zit daar het verschil. Niet in het voorkomen van alles wat onbegrijpelijk is, maar in het verkleinen van de afstand tussen mensen.
Zodat niemand zich onzichtbaar hoeft te voelen. Zodat niemand alleen hoeft te vallen.
In mededogen, in verbondenheid, en met de hoop dat we elkaar iets beter leren zien,
Pieter Pottenkijker, (plaatsgenoot, en op dagen als deze vooral medemens)
