
Een zoete les in samen leven
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: mijn eerste ontmoeting met het Suikerfeest was… verwarrend.
Niet een beetje verwarrend. Nee, het soort verwarring waarbij je denkt dat je iets totaal verkeerd begrepen hebt, maar toch vriendelijk blijft knikken terwijl je innerlijk een PowerPointpresentatie probeert te maken van wat er gaande is.
Het begon met een uitnodiging. “Kom je langs met het Suikerfeest?” Ik dacht: feest is goed. En “suiker”… ja, dat klinkt als een solide basis voor levensgeluk.
Dus ik verscheen. Met lege maag. En, achteraf gezien, een naïeve blik.
Wat ik aantrof was geen feest. Het was een aanval. Een warme, liefdevolle, goedbedoelde… maar onmiskenbaar strategisch geplande aanval van zoetigheid.
Schalen. Borden. Dienbladen. Dingen waarvan ik de naam niet kende maar waarvan mijn ziel direct zei: “ja, dit is waarom wij bestaan.” Koekjes in vormen die ik nog nooit had gezien. Gebak dat glom alsof het een eigen lichtbron had. Thee die zoet was op een manier die je niet drinkt maar ondergaat.
En overal mensen die zeiden: “Neem nog wat.” En daarna: “Eet, eet!” En vervolgens, op een toon die geen tegenspraak duldt: “Waarom eet je zo weinig?”
Ik voelde me gezien. Maar ook een beetje bedreigd. En ergens tussen mijn derde en vijfde “laatste” koekje gebeurde er iets bijzonders. Ik begon te begrijpen dat dit geen gewoon feest was.
Dit was geen verjaardag waar iemand verplicht een taart aansnijdt terwijl iedereen op zijn horloge kijkt. Dit was geen borrel waar de bitterballen rondgaan en gesprekken halverwege stranden. Nee, dit was het einde van iets groots.
Een maand van vasten. Van discipline. Van niet eten, niet drinken, niet toegeven aan de automatische piloot van het dagelijks leven. Een maand waarin de dag anders loopt, het lichaam protesteert en de ziel – als je geluk hebt – een beetje meedoet.
En dan, ineens, is het daar. Het moment waarop alles weer mag. Eten. Drinken. Delen. Lachen. Samenzijn. En dat samenzijn, dat is waar het me raakte.
Want waar ik eerst vooral koekjes zag, zag ik nu iets anders. Ik zag deuren die openstonden. Ik zag mensen die niet alleen eten deelden, maar ook tijd, aandacht en verhalen. Ik zag kinderen die rondrenden met een energie waar geen suiker tegenop kan. Ik zag ouderen die met een rustige glimlach alles overzagen, alsof ze dachten: dit is precies zoals het moet zijn.
En ik – met mijn inmiddels licht trillende bloedsuikerspiegel – zat daar middenin. En dacht: dit is eigenlijk heel bijzonder.
Want laten we eerlijk zijn. We leven in een tijd waarin we vaak haast hebben om weer door te gaan. Waarin samenkomen iets is wat je plant tussen twee agenda-afspraken door.
Waarin delen soms voelt als iets dat je moet organiseren.
En hier zat ik, in een woonkamer waar niets gehaast was. Waar “nog een kopje thee?” geen vraag was, maar een vanzelfsprekendheid. Waar niemand op zijn telefoon zat omdat het echte leven zich gewoon voor je neus afspeelde.
Waar gastvrijheid geen woord was, maar een houding. En ja, er was veel suiker. Ontegenzeggelijk. Mijn lichaam zal er nog weken over spreken.
Maar het ging niet om de suiker. Het ging om wat eronder lag. Om het idee dat je iets afrondt en dat je dat samen doet. Dat je deelt wat je hebt. Dat je de deur openzet – letterlijk en figuurlijk – voor anderen.
Dus toen ik uiteindelijk opstond, licht wankelend maar warm vanbinnen, zei iemand: “Volgend jaar weer?” En ik hoorde mezelf zeggen: “Ja, graag.”
Niet vanwege de koekjes. (Oké, ook een beetje vanwege de koekjes.) Maar vooral vanwege dat andere. Dat zeldzame, zachte besef dat we soms vergeten in alle drukte: Dat het leven niet alleen gaat om wat je binnenhoudt, maar juist om wat je deelt. En als daar af en toe een beetje suiker bij komt kijken…dan is dat eigenlijk precies goed.
