Lentekriebels: van giechelen naar geitenwollentaal

Pieters Daglicht over DenkDingen

Het begon, zoals dat gaat met de lente, onschuldig. Een zonnestraal die zich door het gordijn wrong alsof hij ergens te laat voor was. Een merel die zich verslikte in zijn eigen enthousiasme. En ik, gewapend met koffie en goede bedoelingen, die ineens merkte dat de wereld weer een beetje begon te kriebelen.

Niet jeuken, nee – kriebelen. Dat is wezenlijk anders. Jeuken vraagt om krabben. Kriebelen vraagt om nadenken. Of beter nog: om giechelen.

Want daar was het weer: de Week van de Lentekriebels.

Alleen al die naam. Alsof je op maandagochtend de klas binnenloopt en de juf zegt: “Goedemorgen kinderen, pak je schrift en je gezonde ongemak, we gaan het vandaag hebben over… gevoelens.” En dat er dan achter in de klas één jongetje zit dat spontaan besluit dat hij vandaag liever onzichtbaar was geweest.

Ik zie het voor me. Groep 7. Stoelen in een kring, want kringgesprekken zijn de natuurlijke habitat van het ongemak. De meester, licht zwetend, opent met: “Wie weet wat respect is?” En voordat iemand iets kan zeggen, schiet er een hand omhoog: “Is dat als je niet lacht als iemand verliefd is op Kevin?”

Kevin zakt een centimeter of tien in zijn stoel.

Kijk, dát zijn de echte lentekriebels. Niet de bijtjes en de bloemetjes – die redden zich wel. Het zijn de Kevins van deze wereld die het zwaar hebben. De stille helden van het schoolplein, die ineens ontdekken dat hun hart sneller klopt van iemand die niet hun voetbalmaatje is. En dat je daar dus woorden aan moet geven. Woorden! Terwijl je net had geleerd hoe je “staartdeling” overleeft.

En dan zijn er de scholen. Sommigen doen mee aan de week. Anderen zeggen: “Wij doen het hele jaar al aan kriebels, dank u.” Alsof het een soort onderhoudscontract is. “Wij smeren onze relaties elke dinsdagmiddag en controleren op respect in november.”

Ik stel me zo’n teamoverleg voor.

“Doen wij dit jaar mee aan de Lentekriebels?” “Nou, vorig jaar hadden we al gevoelens in maart, dus dat lijkt me dubbelop.” “Goed punt. Dan schuiven we de emoties door naar juni.”

Maar ergens, onder al dat georganiseer, zit natuurlijk iets wat helemaal niet grappig is. Of nou ja – het is wél grappig, maar ook belangrijk. Want leren over grenzen, over respect, over jezelf en de ander… dat is geen weekje werk. Dat is levenswerk.

Alleen noemen we het bij volwassenen geen Lentekriebels meer. Dan heet het ineens “communicatieproblemen”, “relationele dynamiek” of – mijn favoriet – “een ingewikkeld proces”.

Terwijl het vaak nog steeds Kevin is, die niet goed weet hoe hij moet zeggen wat hij voelt.

En misschien is dat wel het hele punt. Dat we het erover hebben vóórdat we ingewikkeld worden. Voordat we woorden verliezen en aannames winnen. Voordat “nee” vaag wordt en “ja” onzeker.

Dus ja, laat die lentekriebels maar komen. In kringgesprekken, in stuntelige zinnen, in rode oortjes en veel te harde lachjes. Laat ze maar schuren en schateren tegelijk.

Maar laten we vooral niet doen alsof het alleen een week is.

Want respect laat zich niet inplannen tussen rekenen en gym. En gevoelens houden zich al helemaal niet aan het lesrooster.

Die komen gewoon. Op een dinsdag. Met zon.

En dan zit je daar. Met je koffie. En je hart dat ineens denkt: hé… daar gaan we weer.

Kriebelen.

Geef een reactie