
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die dagen waarop je denkt dat je alles wel zo’n beetje op orde hebt.
Je weet waar je sleutels liggen. Je begrijpt hoe de thermostaat werkt. Je hebt zelfs geaccepteerd dat je knieën geluid maken bij het opstaan.
En dan…zet iemand op een zaterdagmiddag Veronica Vrij van Ben Cramer aan. En bam.
Daar zit je ineens. Niet meer op je stoel, maar op een broodkrat in Nijmegen. Achttien jaar. Broodventer bij bakker Kouwenberg. Handen vol krentenbollen, hoofd vol muziek. De wereld overzichtelijk: ochtend, middag, Veronica.
Want Veronica was geen zender. Veronica was een levenshouding.
Het was het soort geluid dat uit de lucht viel alsof het daar al jaren hoorde. Alsof iemand had besloten dat Nederland net iets minder braaf moest zijn en dacht: “We gooien er wat muziek bij en zien wel wat er gebeurt.”
En wij zagen. En wij luisterden.
De stemmen van mensen als Jan van Veen en Rob Out klonken alsof ze je persoonlijk kenden. Alsof ze wisten dat jij daar stond, met een zak tijgerbrood en een toekomst die nog alle kanten op kon.
Totdat iemand – ergens in een pak, vermoedelijk met een map – besloot dat het klaar was.
Veronica moest uit de lucht.
En ineens bleek dat iets wat zo vanzelfsprekend was, helemaal niet vanzelfsprekend was. Dat vrijheid soms gewoon een frequentie is. En dat je die dus blijkbaar ook kunt uitzetten.
Er kwamen liedjes. Natuurlijk kwamen er liedjes.
Zoals dat licht wanhopige, licht strijdlustige U moet wat doen, het is voor Veronica. Geen subtiele boodschap. Meer een soort muzikale noodkreet met het volume op standje “doe nou iets, mensen”.
En Peter Koelewijn die met Veronica Sorry klonk alsof hij persoonlijk zijn excuses aanbood namens een hele generatie volwassenen die het ook even niet meer wisten.
Het was over de top. Het was aandoenlijk. Het was prachtig. En ergens op het Malieveld stonden mensen te demonstreren. Voor een radiozender.
Moet je je dat eens voorstellen.
Tegenwoordig demonstreren we voor van alles en nog wat. Klimaat. Wonen. Stikstof. Maar toen stonden er duizenden mensen met borden te zwaaien omdat ze hun muziek niet kwijt wilden.
Dat is geen protest. Dat is liefde.
En daar zat ik dus. Zaterdag. Theater van het sentiment. Licht ontroerd. Licht belachelijk. Met een kop koffie die ineens verdacht veel leek op een glas limonade uit 1973.
Want dat is wat herinneringen doen. Ze trekken je terug zonder dat je het doorhebt. Ze laten je voelen dat je ooit ergens volledig in zat. Zonder ironie. Zonder afstand. Gewoon: aan.
En misschien is dat wel de les.
Dat we tegenwoordig overal iets van moeten vinden. Alles moeten duiden. Altijd een mening klaar hebben. Maar zelden nog gewoon ergens in zitten. Zoals toen. Met Veronica.
Dus ja. Veronica zat. Zit. En blijft. Niet in de ether. Niet op een schip. Maar ergens tussen die broodkratten, die liedjes en dat gevoel dat iets van jou was – ook al deelde je het met miljoenen anderen.
En als ik heel eerlijk ben?
Ik hoop dat er ergens, op een onbewaakte frequentie, nog steeds iemand zit die denkt:
“We draaien gewoon nog één plaatje.”
En dat iemand anders dan zegt: “Ja. Doe dat maar. Voor Veronica.”
