DubbelDekker en de zin van het bestaan

Een eiland tussen twaalf en twee

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die momenten op de dag waarop een mens zich plotseling afvraagt waar het allemaal naartoe gaat. Meestal is dat rond kwart over twaalf. Je zit met een boterham die je al drie keer hebt omgedraaid – kaas boven, kaas onder, kaas filosofisch in het midden – en dan denk je: is dit het nou?

En precies op dat moment klinkt daar een stem. Warm. Vertrouwd. Licht ironisch, alsof hij weet dat jij net voor de vierde keer je brood inspecteert. Het is Daniël Dekker op NPO Radio 5, namens Omroep MAX. En ineens… smaakt je lunch anders.

Niet beter per se. Maar betekenisvoller.

De kroketten van vrijdag

Vrijdag is geen dag. Vrijdag is een belofte. En bij Lunch Lekker is vrijdag… kroketdag.

Er zijn landen waar men grote filosofische systemen heeft gebouwd op minder stevige fundamenten dan de Nederlandse kroket. Want wat is een kroket anders dan hoop in paneermeel? Een warme kern van verlangen, omhuld door een krokant laagje zelfbedrog.

En ergens tussen een evergreen uit 1974 en een vrolijke anekdote van een luisteraar met een HEMA-museum, hoor je Daniël zeggen: “Het is weer vrijdag…” En dan weet je het.

De koelkast gaat open. De airfryer begint te zoemen als een tevreden hommel. En jij, jij wordt even de beste versie van jezelf. Niet omdat je iets bereikt hebt. Maar omdat je een kroket hebt.

De beleggingstips (voor de boterham)

Elke dag opnieuw is daar die existentiële vraag: wat doe ik op mijn brood? Kaas? Maar welke? Jong? Oud? Politiek neutraal?

Hagelslag? Maar ben ik daar niet te volwassen voor? (Antwoord: nee.) Pindakaas? Maar wat zegt dat over mijn innerlijk leven?

En dan, tussen twee platen van weleer, hoor je het: een luchtige tip, een idee, een suggestie. Alsof iemand zachtjes tegen je zegt: “Joh… probeer eens iets anders.”

En ineens smeer je mosterd onder je kaas. Of appelstroop onder je twijfels. Of gewoon nóg een laag pindakaas, omdat het leven soms simpel mag zijn.

Het zijn geen beleggingstips. Het zijn levenslessen, vermomd als boterham.

DubbelDekker en de zin van het bestaan

Er is een moment in elk mensenleven waarop je moet kiezen: is dit het origineel, of een cover?

Het spelletje DubbelDekker lijkt onschuldig. Maar vergis je niet. Dit is filosofie met een belletje. Want hoe vaak denken wij niet dat we het origineel leven, terwijl we eigenlijk een cover zijn van iemand anders? De buurman. De collega. Die ene kennis die ooit zei dat je “iets met beleid” moest gaan doen.

En dan zit je daar. Met je broodje, je kroketrestanten en je twijfels. En Daniël vraagt: “Wat denkt u?”

En je denkt. Echt denkt. En dat is misschien wel het mooiste van alles.

Lunch als anker

Tussen twaalf en twee gebeurt er iets wonderlijks. De wereld dendert door – nieuws, meningen, haast – maar daar, op die frequentie, ontstaat een soort eiland. Met muziek die je herkent. Verhalen die je raken. En een stem die je niet opjaagt, maar even laat landen.

Het is geen groot gebaar. Geen revolutie. Geen beleidsnota van 87 pagina’s met bijlagen. Het is gewoon… lunch. Maar wel een lunch waarin je weer even weet: dit is mijn dag, mijn boterham, mijn kroket, mijn kleine stukje tijd. En misschien, heel misschien, is dat precies genoeg.

Soms zit de betekenis van het leven niet in grootse plannen of verre doelen. Soms zit het in een liedje dat je al kende, een stem die je vertrouwt…

…en een kroket op vrijdag die precies goed is.

Geef een reactie