
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Capelle heeft een eigen Passion, en natuurlijk is dat geen Netflix-serie maar een wandeling met drie houten kruizen door een winderige Vinexstad waar de Lidl altijd nét dichterbij lijkt dan God.
Capelle draagt het kruis (en een rolkoffer)
Het begint al bij de flyer: “Capelle draagt het kruis – 4 april 2026”. Alsof de hele gemeente is opgeroepen voor een verhuisdag: “Neem zelf een kruis en een goed humeur mee, wij zorgen voor koffie.”
Je ziet het voor je:
- Schollevaar, waar mensen normaal met rolkoffers naar metro De Terp lopen, verzamelt nu bij de Ontmoetingskerk met een fors houten gevaarte.
- In ‘s‑Gravenland checkt iemand nog snel of het kruis wel in de fietsklem past, want ja, de Puccinistraat is verder dan je denkt.
- En in Oostgaarde staat de Bethelkerk rustig te wachten tot iemand vraagt of dat kruis misschien ook elektrisch verkrijgbaar is, vanwege de duurzaamheid.
Drie kruizen, drie wijken, één missie: filevorming veroorzaken richting Amnestyplein en ondertussen de lijdensweg van Jezus herdenken zonder dat iemand zijn bakje kibbeling laat vallen.
De processie der Capellenaren
Om 11.15 uur is het verzamelen. Dat betekent in Capelle: om 11.18 komt de eerste vroeg‑pensioengolf aan, om 11.27 de moeders met buggy’s, om 11.32 de jongeren met oortjes in en om 11.45 een verlate fietser die roept: “Ben ik nog op tijd voor de Passion of is dit al Pasen?”
Dan gaan de stoeten lopen. Over de Kanaalweg, de Rivierweg, langs bushaltes en viskramen. De routebeschrijving spreekt poëtisch van “tussenstops”, maar je weet: dit zijn de heilige momenten waarop Capellenaren precies doen wat Jezus nooit heeft gedaan – even checken of er nog Appie‑bonus is.
En ergens halverwege hoor je het: “Ik dacht dat dit de avondvierdaagse was.” “Nee joh, dit is The Passion, maar dan zonder BN’ers, zónder playback en mét echte mensen die hun eigen zorgen meedragen.”
The Passion zonder BN’ers
Dat is eigenlijk het meest subversieve aan CaPASSION: het is The Passion, maar ontnuchterd. Geen droneshots boven een historische binnenstad, maar een stoet die de drempel van de snackbar aan de Kanaalweg schampt. Geen popzanger die “Zij gelooft in mij” in een wit gewaad staat te belten, maar een plaatselijke predikant die in een te dunne jas tegen de wind in praat.
En toch gebeurt er iets. Want terwijl jij denkt: “Waarom doe ik dit eigenlijk, ik kan ook gewoon de Mattheus Passion in de Koningskerk streamen”, schuurt het kruis langs je schouder en langs iets in jezelf dat je liever niet benoemt.
Die ruzie van vorige week, dat lege plekje aan de eettafel, die vraag die je nooit hardop bidt omdat je ergens bang bent dat er inderdaad een antwoord komt.
Op het Stadsplein worden de drie kruisen samengevoegd tot één groot kruis. Het is theologisch diepzinnig en tegelijkertijd praktisch: drie keer zo veel kans dat iemand zijn vingers klem zet.
Amnestyplein: waar je je zorgen mag inleveren
Rond twaalf uur is er een korte viering, staat er netjes in de aankondiging. Wat er niet bij staat, is dat het Stadsplein op zo’n moment verandert in een soort geestelijke lost‑and‑found.
Na de viering mag iedereen een briefje met een gebed of vraag op het kruis plakken. En dan zie je ineens de echte Passion van Capelle:
- “Heer, help mijn zoon een stageplek te vinden die niet onbetaald is.”
- “Geef me moed om nog één keer met mijn buurman te praten in plaats van met de wijkagent.”
- “Laat me niet verharden, ook al is mijn agenda dat al lang.”
Tussen de briefjes zit altijd iemand die schrijft: “Dank U voor de zon”, terwijl het regent, en iemand die gewoon “HELP” in hoofdletters heeft gekalkt. De rest staat eromheen met koffie, koek en ongemakkelijke stilte – die zeldzame Capelse stilte waarin geen bouwkraan, boormachine of scooter doorheen blaast.
De serieuze ondertoon (verstopte preek)
Onder alle hilarische Capelse trekjes – de afritcultuur, de parkeerpergola’s, de eeuwige verbouwing van weer een winkelcentrum – zit een eenvoudige, gevaarlijk eerlijke vraag:
Wie of wat draag jij eigenlijk met je mee?
Passion in Capelle is niet alleen: “wij lopen met een kruis door de stad omdat dat in de liturgische agenda staat. Het is vooral:
- We lopen omdat we elkaar anders kwijtraken tussen Jumbo en Hornbach.
- We dragen dat hout omdat we anders alleen onze meningen, burn‑outs en hypotheekstress dragen.
- We stoppen op het Amnestyplein omdat je soms een punt nodig hebt waar je zegt: “Tot hier droeg ik het zelf; vanaf hier mag U het hebben.”
In die zin is CaPASSION het meest eerlijke evenement van de stad. Geen keurige beleidsnotitie, geen glanzende campagne, maar een stoet mensen die aan de buitenkant best weet wat ze doet, en van binnen zachtjes stamelt: “Heer, als U echt bent, loop dan even mee.”
En misschien is dat wel het echte wonder van Stille Zaterdag in Capelle: niet dat drie kruisen één kruis worden, maar dat drie wijken, drie routes, drie talen aan dezelfde tafel koffiedrinken en ontdekken dat hun bagage verrassend op elkaar lijkt.
Durf jij dit jaar niet alleen naar het winkelcentrum, maar ook een stukje mee te lopen – desnoods met je rolkoffertje en je twijfel onder de arm?
