Theater van het sentiment

Er zijn van die momenten waarop de tijd zich niet netjes gedraagt. Dat hij niet gewoon vooruitloopt, zoals afgesproken, maar plotseling besluit om achteruit te struinen. Met een boodschappentas vol herinneringen. En een fluitje. Voor de sfeer.

Dat gebeurt dus elk weekend. Tussen vier en zes. Alsof iemand bovenin Hilversum aan een grote hendel trekt met het bordje: “Sentiment – standje maximaal.”

En dan begint het. Dan schuif ik nietsvermoedend aan, denkend dat ik even “een uurtje radio” ga luisteren. Gewoon. Een beetje achtergrond. Kopje koffie. Misschien een koekje dat ik niet nodig heb maar wel neem, uit solidariteit met mezelf.

Maar nee. Het is geen radio. Het is een tijdmachine met gordijntjes. Het Theater van het Sentiment.

Twee matinees per weekend. Alsof je in een pluche stoel wordt geduwd, terwijl iemand zachtjes fluistert: “We gaan even terug naar 1973… of was het 1968? Hoe dan ook: het wordt emotioneel.”

En daar ga je. Je hoort een tune. Een stem. Een fragment. En voor je het weet zit je weer op de achterbank van een auto zonder gordels, met ouders die de weg zoeken met een papieren kaart ter grootte van een dekbedhoes. De radio kraakt. Iemand zingt. Jij snapt de tekst niet, maar zingt toch mee. Vol overtuiging. Volkomen fout.

Dat dus.

Het programma pakt een dag uit het verleden en legt die voorzichtig op tafel. Alsof het een antiek servies is. Met barstjes. Maar juist daardoor mooi. En dan wordt er gepraat. Gelachen. Muziek gedraaid die je niet meer wist, maar blijkbaar nooit bent vergeten.

En ergens halverwege denk je: “Verdorie… dit is geen radio. Dit is een hinderlaag.”

Want je wordt geraakt. Door een liedje dat ineens weer betekenis heeft. Door een nieuwsfeit waarvan je denkt: “Was dat toen? Was ik daar al?” En vooral door dat ongemakkelijke besef dat vroeger… niet alleen vroeger is.

Het zit nog ergens. Tussen je ribben. Achter je ogen. In dat ene refrein dat je ineens woord voor woord kent, terwijl je gisteren nog je pincode vergat.

Sinds januari staat daar een nieuwe gids in dit theatrale mijnenveld van herinneringen: Antje Monteiro. En laten we eerlijk zijn: die stapt er niet voorzichtig in. Die loopt gewoon het podium op alsof ze zegt: “Kom maar op met dat verleden, ik zing het wel even terug.” En dat werkt.

Ze geeft het programma iets lichts. Iets warms. Alsof nostalgie niet alleen iets is om stil van te worden, maar ook om een beetje om te lachen. Want laten we eerlijk zijn: het verleden was prachtig… maar ook volkomen onhandig.

Broeken die niet konden. Kapsels die niet mochten. Muziek waarvan je nu denkt: “Hoe hebben we dit ooit serieus genomen?”

En toch…Toch zit daar de kracht van dit theater. Het laat zien dat herinneringen geen museumstukken zijn. Het zijn levende dingen. Ze ademen. Ze bewegen. Ze overvallen je op zondagmiddag, terwijl je eigenlijk alleen maar even wilde bijkomen.

En ergens, tussen een vergeten hit en een nieuwsfragment over iets wat ooit groot was en nu klein lijkt, gebeurt het: Je wordt even milder. Voor vroeger. Voor jezelf. Voor de tijd die maar blijft doorgaan, ook als je hem af en toe terugzet.

En dan, klokslag zes uur, is het voorbij.

De tijd wordt weer vooruitgezet. De koffie is koud. Het koekje is op. En jij zit daar, een beetje verdwaasd, alsof je net uit een film bent gestapt waarin je zelf meespeelde zonder dat je het wist.

En je denkt maar één ding: Volgend weekend weer.

Geef een reactie