
En dat is erger dan het klinkt
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er is iets onheilspellends gebeurd. Iets wat het digitale universum nooit had moeten toelaten.
Pieter. Heeft. Facebook.
Ja, ik weet wat je denkt: Ach, iedereen heeft toch Facebook?” Mis. Pieter niét. Pieter hoorde bij de zuiveren. De onbesmetten. De mensen die zwoeren dat het algoritme niet over hun zielenleven zou beschikken. Tot gisteren.
Want gisteren drukte Pieter – per ongeluk overigens, zei hij – op de knop “Account aanmaken”. En nog voor hij “Mark Zuckerberg” kon googelen, had hij een profiel, drie volgers (waarvan één zijn moeder) en een automatisch vriendschapsverzoek van een zekere “Lea uit Lelystad, 78 jaar, dol op vissen en citaten over liefde.”
Sindsdien gaat het bergafwaarts. Zijn koffie smaakt nu naar data. Zijn dromen worden ondertiteld door advertenties (“Koop deze laptop, Pieter!”). En wanneer hij zijn kat aait, vraagt Facebook of hij de foto wil delen met het onderschrift “Genieten van de kleine dingen”.
Toch is er iets magisch aan de ondergang. Want, ironisch genoeg, is het precies deze digitale val die Pieter weer zin gaf in verbinding. Niet met Zuckerberg natuurlijk – maar met jou, zijn lezer.
Daarom heeft hij besloten: als de wereld tóch ten prooi valt aan likes en algoritmes, dan kan hij er net zo goed zijn licht op laten schijnen. Elke dag, op zijn eigen pagina. Helder, geestig, soms verbijsterend eerlijk. Een klein venster vol daglicht in een scrollbare wereld.
Dus ja. Pieter heeft nu zijn eigen Facebookpagina. En ja, dat is best zorgwekkend.
Maar wil je weten waar hij over schrijft – over broodroosters die discrimeren, vergaderingen die niets besluiten, ambtenaren met een poëtische inborst – dan is hier de reddingsboei:
Waarschuwing: dagelijkse blootstelling aan Pieters’ daglicht kan leiden tot milde verslaving, oncontroleerbare glimlachen en een plotseling geloof dat het met de wereld misschien toch nog goedkomt.
