
Veronica in je oren, Boaz in het vizier
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die momenten waarop een mens zichzelf betrapt op pure nostalgie. Niet het soort nostalgie waarbij je denkt: “goh, wat was het vroeger anders,” maar het soort waarbij je spontaan een lichte heupwiebel maakt op een verlaten fietspad langs VV Nieuwerkerk, terwijl de wind door je jas blaast en je kleinzoon Boaz ergens in de verte een bal tegen een scheenbeen schopt.
Daar loopt Pieter dus. Met oortjes in. Alsof hij een geheim met zich meedraagt. En in zekere zin is dat ook zo. Want in die oortjes zit geen podcast over leiderschap, geen actualiteitenrubriek en al helemaal geen mindfulness-goeroe die hem vertelt dat hij moet ademen.
Nee. Daar zit de Top 40 van 1972.
En niet zomaar een Top 40. Nee, Pieter is een purist. Een fijnproever. Een man van detail. Hij luistert het liefst naar die van oktober 1972, want ja – dat loopt natuurlijk gewoon een beetje door in elkaar, dat weet iedereen die ooit met cassettebandjes heeft geworsteld.
En daar klinkt het dan. “Sugar Me.”
Pieter glimlacht. Niet zo’n klein glimlachje, maar zo eentje waarbij je als voorbijganger denkt: die man heeft óf een hele goede herinnering, óf een lichte afwijking. En eerlijk gezegd: het is allebei.
Want “Sugar Me” brengt hem terug naar een tijd waarin het leven overzichtelijk was. Waarin problemen bestonden uit het feit dat je haar niet goed zat, of dat je brommer niet wilde starten, en niet uit ingewikkelde beleidsstukken of stuurgroepen die al vergaderd hebben vóórdat ze überhaupt begonnen zijn.
Daarna komt “Mexico”. En Pieter – die toch al een beetje loskomt – ziet ineens de Les Humphries Singers voor zich. Een bont gezelschap waarvan je tegenwoordig zou zeggen: “hoe hebben ze dat ooit georganiseerd gekregen zonder Excel-sheet?”
Maar toen werkte het gewoon. Omdat niemand bezig was met perfectie. Iedereen deed maar wat. En het klopte.
Dan “Vaya Con Dios” van The Cats. Pieter zucht. Niet omdat hij moe is van het lopen – al helpt dat ook niet – maar omdat er in die muziek iets zit wat we ergens onderweg een beetje kwijt zijn geraakt. Een soort oprechtheid. Alsof iemand gewoon een liedje zingt zonder dat er eerst twaalf lagen marketing overheen zijn gegoten.
En dan, ineens, komt hij bij zijn persoonlijke favoriet: “De Nozem en de Non.” En hier gebeurt het. Pieter begint hardop te lachen. Niet zo’n beschaafd lachje. Nee. Een volle, ongefilterde schaterlach die over het veld van VV Nieuwerkerk rolt en een paar ouders doet opkijken alsof er zojuist iemand een doelpunt heeft gemaakt dat eigenlijk buitenspel was. Want wat een nummer is dat.
Een nozem en een non. Alleen al het idee. Probeer dat vandaag de dag eens door een commissie te krijgen. Tegen de tijd dat iedereen er iets van heeft gevonden, heet het nummer waarschijnlijk: “Een Jongere en een Spiritueel Georiënteerde Persoon in Dialoog.”
En dan komt “Veronica 538”. Pieter blijft even staan. Kijkt naar het veld. Naar Boaz. En denkt: dit was een tijd waarin radio nog een avontuur was. Waarin je niet kon kiezen wat je wilde horen, maar moest afwachten wat er kwam. En juist daardoor werd alles bijzonder. Je luisterde niet. Je beleefde.
En ergens, tussen “Sugar Me” en “Veronica 538”, tussen een nozem en een non, tussen Mexico en Volendam, gebeurt er iets in Pieter. Hij beseft dat het niet alleen gaat om de muziek.
Het gaat om een tijd waarin dingen nog niet dichtgetimmerd waren. Waarin er ruimte was voor toeval. Voor gekkigheid. Voor een beetje ongemak zelfs. Een tijd waarin niet alles klopte. Maar juist daardoor wel goed was.
En terwijl Boaz een onnavolgbare beweging maakt die waarschijnlijk ooit als “technisch begaafd” de boeken in zal gaan – of als “volstrekt onbedoeld” – zet Pieter zijn wandeling voort. Met een lichte tred. En een hoofd vol muziek. En misschien, heel misschien, ook met een stille gedachte: Dat we af en toe best weer een beetje nozem en non mogen zijn.
Gewoon. Omdat het kan.
