Een ode aan twee sokken

Vandaag is het 21 maart.  

Oftewel: de enige dag van het jaar waarop mijn chaotische sokkenopvang ineens maatschappelijk relevant blijkt.  


Ik draag namelijk – zonder enige vorm van voorbedachte rade – regelmatig twee verschillende sokken. Niet omdat ik modebewust ben (ik ben eerder modesluimerig), maar omdat ik simpelweg nooit de tweede kan vinden. In mijn kast heerst evolutionaire willekeur: sterke sokken overleven, hun partners verdwijnen spoorloos in de kosmische droger der vergetelheid.  

Maar vandaag… vandaag is dat anders. Vandaag draag ik bewust twee verschillende sokken. Niet uit onvermogen, maar uit overtuiging. Want het is Wereld Downsyndroomdag – en ineens vertellen die twee onschuldige voetomhulsels een groter verhaal.

De gedachte erachter is simpel, maar briljant: Verschillende sokken staan symbool voor dat ene extra chromosoom — en dus voor het vieren van verschil. We dragen ze om te laten zien dat anders zijn niet gelijkstaat aan minder zijn.

Sterker nog: mensen met Downsyndroom herinneren ons eraan hoeveel meer het leven kan bieden wanneer je het bekijkt met openheid, humor en een vleugje onnavolgbare logica. Zij weten iets wat de rest van ons soms vergeet: dat perfectie saai is, en dat geluk meestal niet schuilgaat in de juiste volgorde van chromosomen, maar in de juiste volgorde van aandacht, lachen en liefde.

Kijk, ik heb beleidsstukken gelezen die drie keer zo dik zijn als de Bijbel, maar zelden zoveel levenswijsheid bevatten als een gesprek met iemand met het syndroom van Down. Geen verborgen agenda’s, geen strategische woordkeuze – gewoon eerlijkheid, met een dosis ontwapenende humor waar menig wethouder jaloers op zou zijn.  


En ergens denk ik: hadden we in de politiek ook maar één extra chromosoom van die blijmoedigheid. Wat zou dat een hoop vergaderingen schelen.

Dus vandaag, terwijl ik met mijn linker sok in knalblauw en mijn rechter in brandweerrood door het leven strompel, besef ik iets: De wereld is eigenlijk één grote sokkenlade. Een bonte verzameling van kleuren, patronen, en soms verdwaalde eenlingen. En juist dát maakt het geheel interessant.  

Misschien is het tijd dat we stoppen met sokken sorteren – en beginnen met mensen vieren.  

Geef een reactie