
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn mensen die voor de liefde een lied schrijven. Er zijn mensen die voor de liefde een roos kopen. En er zijn mensen – zeldzaam, maar bewonderenswaardig – die voor de liefde een stadsbus stelen.
Zo verscheen er onlangs een bericht uit het Duitse Mainz dat het hart van de romantiek een onverwachte zet gaf. Een vijftienjarige jongen besloot dat zijn veertienjarige vriendin niet zomaar naar school mocht. Nee. Zij verdiende vervoer. En niet een beetje vervoer, maar een complete stadsbus.
Ik stel me dat moment graag voor.
Het is vroeg in de ochtend. Mist boven het depot. De bussen staan keurig naast elkaar, als slaperige olifanten op een parkeerplaats.
En daar loopt hij. Vijftien jaar oud. Met een sleutel – een zogenaamde loper. Een sleutel die deuren opent waarvan men normaal gesproken hoopt dat ze gesloten blijven.
Klik.
Daar staat hij dan. In de cockpit van het openbaar vervoer. Een jongen met een missie.
Romeo had een balkon. Deze jongen had lijn 47 richting eeuwige liefde.
En ergens in een Duitse woonwijk staat een meisje op de stoep. Schooltas. Jas half dichtgeritst. En dan – alsof het de normaalste zaak van de wereld is – komt er een stadsbus speciaal voor haar voorrijden.
Dat is geen verkering meer. Dat is logistiek commitment.
Natuurlijk liep het niet helemaal volgens planning. Na een bescheiden rit van slechts 140 kilometer werd het liefdesvervoer in Karlsruhe door de politie tot stilstand gebracht. Dat klinkt streng, maar stel je de agenten even voor.
“Warum fahren Sie mit einem Linienbus?”
“Voor mijn vriendin.”
Er zijn antwoorden die je proces-verbaal ingewikkeld maken.
Laat ik duidelijk zijn: het mag niet. Bussen stelen is geen aanbevolen relatieadvies. De verzekeringswereld krijgt er uitslag van en het openbaar vervoer is nu eenmaal geen romantisch hulpmiddel zoals een roos of een doos pralines. Maar ergens… ergens zit er ook iets ontroerends in.
In een tijd waarin verliefdheid vaak via schermpjes gaat en een hartje op WhatsApp als emotionele topprestatie geldt, besloot deze jongen tot een daad die men gerust overdreven mag noemen.
Hij dacht niet: Ik stuur haar een berichtje. Nee. Hij dacht: Ik regel een bus.
En dat, beste lezer, is misschien wel het verschil tussen jeugd en volwassenheid. Volwassenen kennen de regels. Jeugd kent de liefde. En heel soms – als de wereld even niet oplet – wint de liefde het van de dienstregeling.
