
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Verkiezingen. Het moment van het jaar waarop wij, het volk, ons allerbelangrijkste instrument ter hand nemen: het stemhokje. Of, voor de meer avontuurlijke types, de digitale variant van dat hokje, waarin je, als je goed kijkt, een beetje voelt alsof je een heel klein deel van de wereld bestuurt. Alleen jammer dat die wereld soms zo ingewikkeld is dat je er duizelig van wordt, net als na drie rondjes in de kermisattractie ‘De Draaiende Politieke Belofte’.
Dus daar sta ik dan, in mijn persoonlijke daglicht van het verkiezingsgebeuren, met een potlood in de hand dat zich groter waant dan het eigenlijk is. Het krast op het papier alsof het een rebellie ontketent tegen alles wat krom is in de samenleving. En geloof me, soms lijkt het alsof je krast tegen een muur van onverschilligheid, want de politieke posters in mijn straat staren je aan met ogen die zeggen: “Kies mij! Nee, kies mij! Of misschien helemaal niemand, want ach, wat maakt het uit?”
En daar zit ‘m de paradox: de verkiezingen zijn hét moment waarop we onze stem laten horen, en tegelijk het moment waarop je denkt: “Wat doet mijn stem eigenlijk écht?” Alsof je een druppel water in de oceaan gooit en dan verbaasd bent dat de golven niet meteen veranderen. Maar hier is de serieuze ondertoon, de sprankel in het daglicht: als jij je stem niet gebruikt, dan verlies je hem sowieso. Je laat je stem zwijgen, terwijl juist dát geluid zo hard nodig is.
Ik heb mensen gezien die zo fanatiek over hun keuze praten dat het bijna een theatrale komedie wordt. Er zijn debatten waar kandidaten elkaar aankijken met blikken alsof ze elkaar op een onzichtbare bokswedstrijd uitdagen. En daar zit de humor: wij kijken mee, lachen, fronsen, en soms zuchten we eens diep – maar ondertussen weten we dat die lach en dat zuchtje eigenlijk onze verantwoordelijkheid zijn verpakt in popcornformaat.
Verkiezingen zijn als een festival van beloftes, teleurstellingen, hoop, en een vleugje waanzin. Een dag vol daglicht waarin jij, ja jij, de schakel bent die de toon zet. Stemmen is niet alleen een recht, het is een kunst, een statement en, soms, een komische oefening in geduld en doorzettingsvermogen. Dus pak dat potlood, tik dat vakje aan, en laat je stem klinken. Want als je het niet doet, dan sta je later daar, bij de koffiemachine, te mompelen over wat er allemaal misging – terwijl jij, mijn vriend, de kans had om het verschil te maken.
Stem. Of verlies je stem. Simpel, hilarisch, absurd, en o zo serieus.
