Pieter en de gemiste Thuiszittersbeurs

Ik heb iets gemist. En niet zomaar wat. Nee, ik heb hét evenement van het jaar gemist: de Thuiszittersbeurs.

Verbeeld je even hoe dat voelt voor iemand die dol is op paradoxen – een beurs voor mensen die juist niet gaan.  

Vrijdag 6 maart, Avans Hogeschool, Breda. Half elf tot vijf. De eerste beurs ooit die niet over spullen gaat, maar over zuchten, hoop en doorzettingsvermogen. Een dag vol thuiszitters – georganiseerd dóór thuiszitters. En ik zat… thuis. De ironie is zó rond dat je er een vlag op kunt planten.

Er waren sprekers met namen die al wijs klonken nog voor ze een microfoon aanraakten. Saskia, Martin, Sofie – mensen die weten hoe je woorden omzet in veerkracht. Er was een plein vol organisaties, een ander plein vol ouders met vragen, en vast ook een hoekje waar iemand zei: “Goh, als we nou eens minder vastdraaien in Excel en meer luisteren…”  

Maar het mooiste detail is toch dit: deze dag werd gedragen door jongeren die ooit vastliepen in wat wij “het onderwijs” noemen. Jongeren voor wie het schoolsysteem voelde als een wasstraat waar alleen hatchbacks doorheen mochten – en zij waren toevallig een luchtballon.

Deze beurs was hun antwoord: geen klacht, maar een creatie. Geen klaagmuur van dossiers, maar een markthal van ideeën.

De grap van het thuiszitten is natuurlijk dat niemand er écht voor kiest.  Het is geen hobby, geen hippe trend (“Ik doe aan thuiszitten, duurzaam en lokaal geproduceerd”). En toch hebben thuiszitters humor – een soort scherpzinnigheid die ontstaat als je lang genoeg buiten het systeem staat.  

Ze zien hoe volwassenen vergaderen over “arrangementen” en “aansluitvormen” en denken: “zouden we niet gewoon opnieuw kunnen beginnen?” 

Wat ik hoorde – via LinkedIn, natuurlijk, want dat is mijn digitale achterdeur – is dat de beurs bruiste van talent. Jongeren die apps bouwen, kunst maken, projecten starten. Sommigen met zelfgeschreven algoritmes, anderen met zelfgebakken koekjes. Alles even indrukwekkend.

Wat mij betreft hadden ze de hele Tweede Kamer kunnen vervangen door die line-up in Breda. Een paar thuiszitters met een gezonde dosis logica, en we waren halverwege het 2035-doel van inclusief onderwijs.  

Elke thuiszitter heeft een ouder die ondertussen de was doet, de leerplicht belt, de PGB aanvult, het huiswerk probeert uit te leggen en de moed opraapt in stukjes van vijf minuten. Deze ouders hadden dus óók een stand verdient, met folders over “Hoe blijf ik rustig terwijl het systeem struikelt” en “Mindfulness tussen de mailboxen”.

Dat juist zij naar Breda togen, bewapend met notitieboek, Thermos en hoop, vind ik het meest ontroerende beeld van allemaal. Ze kwamen kijken, luisteren, meedoen aan een dag waar hun kinderen het gesprek mochten leiden – eindelijk.  

En ik… zat thuis. Met een kop koffie. En een schuldgevoel dat niet in Leaflet-formaat past.

Misschien is de Thuiszittersbeurs eigenlijk het beste examenmoment dat Nederland ooit gekend heeft. Niet over feiten, maar over inzicht. Niet over wat iemand ‘weet’, maar over wat iemand ‘nodig heeft’.

En die les, die haal je niet met een cijfer, maar met een diepe adem en een halfgesmolten glimlach.

Volgend jaar, beste Iris Kok en alle anderen, staat Pieter vooraan. Met tas, pen, en een leeg notitieboekje – klaar om te leren van de enigen die nog wéten wat leren eigenlijk betekent.

Geef een reactie