
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
8 maart. Internationale Vrouwendag.
Een dag waarop mannen op sociale media plots zinnen typen als: “Zonder vrouwen geen wereld.” Waarna ze drie minuten later vragen waar hun schone sokken liggen.
Ik moet er elk jaar weer aan denken.
Griekenland. Jaren geleden. Met ‘mijn’ Alcom-Capelle op volleybalavontuur. Zon, ouzo, sportieve ambitie en de illusie dat wij als nuchtere Hollanders overal wel even een vorkje konden prikken zonder culturele bijsluiter.
8 maart dus.
We kwamen aan bij een restaurant dat akelig leeg was. Altijd een spannend begin. Leeg kan betekenen: verborgen parel. Leeg kan ook betekenen: hier heeft ooit iets plaatsgevonden waar men liever niet meer over praat.
Wij kozen voor optie één.
We waren nog niet neergestreken of het gebeurde. De deur zwaaide open. En nog eens.
En nog eens. En ineens stroomde het restaurant vol. Met vrouwen. Enkel vrouwen. Het was alsof iemand in Athene een groepsapp had gestuurd: “Zussen! De Hollanders zitten binnen. Kom.”
Bleek: 8 maart is in Griekenland geen symbolische LinkedIn-dag met hashtags en een foto van een inspirerende CEO. Nee. Het is een avond. Een échte avond. Vrouwen gaan samen uit. Zonder mannen. Zonder uitleg. Zonder toestemming. Gewoon omdat het kan. En daar zaten wij. Als verdwaalde haringen in een zee van zwoele vastberadenheid.
In eerste instantie probeerden wij ons klein te maken. Onzichtbaar. Een soort Scandinavisch designmeubilair met een poloshirt. Maar vrouwen hebben radar. Binnen vijf minuten wisten ze wie we waren, waar we vandaan kwamen en wie van ons nog dacht dat de was zichzelf deed. En toen gebeurde het. Iemand vroeg wat wij thuis deden aan huishoudelijke taken.
Een gevaarlijke vraag. Een vraag waarop mannen al eeuwen antwoorden met woorden als: “helpen”.
Ik – overmoedig, naïef en mogelijk beïnvloed door een halve ouzo – zei dat ik thuis mijn aandeel serieus neem. Stofzuigen. Dweilen. Wc schoonmaken.
Het werd stil. Toen gejuich.
Stoelen schoven. Glazen tikten. Een bezemsteel werd aangereikt alsof het de olympische fakkel betrof.
Voor ik het wist stond ik op de dinertafel. Met een bezem in de hand. En daar, uit de luidsprekers – subtiel als een Griekse bruiloft – klonk het: “I want to break free!” van Queen.
De vrouwen zongen. Ze klapten. Ze wezen. Ze dansten.
En ik stond daar. Een Nederlandse volleybalman met een dweilverleden, zwaaiend met een bezemsteel als symbool van huiselijke revolutie.
Het was, laat ik het diplomatiek formuleren, geen avond die ik in alle details aan mijn moeder heb naverteld.
Maar weet u? Er zat iets in. Iets groters dan folklore. Groter dan muziek. Groter dan mijn ietwat wankele balans op een tafel vol tzatziki.
Het ging niet over mannen bashen. Het ging niet over symboliek. Het ging over ruimte. Over erkenning. Over het simpele feit dat vrouwen al generaties lang werk verzetten – thuis, op werk, in stilte, in strijd – zonder dat daar een bezemsteel voor nodig was om applaus te krijgen.
Internationale Vrouwendag is geen bloem op tafel en klaar. Het is een spiegel.
Wie doet wat? Wie krijgt waardering? Wie krijgt ruimte? Wie mag luid zingen en wie houdt het huishouden draaiend zonder soundtrack?
Sinds die avond weet ik: emancipatie zit niet in grote woorden. Het zit in kleine daden. In niet “helpen”, maar samen verantwoordelijk zijn. In niet verbaasd zijn dat iemand ambities heeft. In niet denken dat gelijkwaardigheid een gunst is.
En soms – heel soms – begint dat inzicht op een Griekse dinertafel met een bezem in je hand en Freddie Mercury die je moreel ondersteunt.
8 maart. Ik denk er elk jaar aan.
En geloof me: als de dames weer een bezem nodig hebben voor de revolutie – ik weet inmiddels hoe ik hem moet vasthouden.
Samen onderweg is mooi. Maar samen schoonmaken is eerlijker.
