Verzameld Daglicht

Soms valt het licht precies daar waar we het niet verwachten: op een gehaktbal, een bushalte, een wachtrij, een vergadertafel, een wintersporthelling of een schuchter sneeuwklokje in een Capelse voortuin.

In die momenten knippert de werkelijkheid even en blijkt het gewone leven een verrassend scherp theater, waarin beleidsnota’s, pubers, vrijwilligers, ganzen, zorgmedewerkers, opa’s, wethouders en merels allemaal een bijrol spelen.

Deze bundel verzamelt die flitsen van daglicht: korte verhalen, columns en denkdingen die zijn opgeraapt langs de randen van het sociale domein, op straat, in de huiskamer en onderweg.

Met milde ironie en veel mededogen schuiven grote thema’s – zorg, armoede, eenzaamheid, regels, hoop – naar voren via kleine scènes: een bal die net overgaat, een formulier dat niet klopt, een vrijwilliger met een thermoskan, een lente die maar niet wil opschieten.

Je vindt hier geen theorie, maar herkenbare momenten waarin je hoofd knikt en je hart soms even hapert: “zó is het”.

We lachen – soms iets te hard – omdat het schuurt, maar onder elke grap tikt de ernst mee, als een hand op je schouder die fluistert dat je niet gek bent: het ís ingewikkeld, en juist daarom de moeite waard.

Lees deze stukken niet als verplicht leeswerk, maar als arbeidsvitaminen voor ziel en zenuwstelsel: één portie bij de koffie, een alinea in de wachtkamer, een paar pagina’s in de trein.

Voor iedereen die werkt, zorgt, beslist, twijfelt, wacht, struikelt, weer opstaat – en af en toe wil voelen dat kwetsbaarheid geen privé falen is, maar een gezamenlijke manier van samenleven.

Dit is verzameld daglicht.

Voor wie durft te kijken, wil glimlachen, mag slikken en hier en daar bereid is een steen op te tillen om te zien wat er al die tijd onder lag.

Geef een reactie