
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Kent u die uitdrukking: van het padje zijn? Welnu, Pieter is van het padje. Letterlijk.
In deze weken – het vroege voorjaar, waarin de zon zich gedraagt als een onbetrouwbare politicus (veel beloven, weinig warmte leveren) – staat Pieter ’s avonds langs provinciale wegen te turen. Niet omdat hij zijn autosleutels kwijt is. Niet omdat hij een geheime ontmoeting heeft. Maar omdat hij wacht op padden.
Ja. Padden.
Terwijl andere mannen van zijn leeftijd zich verdiepen in aandelen, whisky’s met turfgehalte of ingewikkelde barbecue-opstellingen, speurt Pieter naar kleine, bobbelige amfibieën met het verkeersinzicht van een winkelwagen zonder zwenkwieltje.
De Grote Oversteek
Het is de jaarlijkse paddentrek. Een fenomeen waarbij honderden padden collectief besluiten dat het tijd is voor romantiek aan de overkant van de weg.
Ze trekken van hot naar her. Zonder routeplanner. Zonder reflecterend hesje. Zonder enige notie van het feit dat een SUV geen natuurlijke vijand is, maar wel degelijk 1.800 kilo argument. En als u als argeloze automobilist even niet oplet, bent u binnen drie seconden veranderd in een seriemoordenaar met vier wielen.
U kent het gevoel misschien. Dat subtiele plop-plop-plop onder uw banden. Dat u denkt: “Dat was vast een dennenappel.” Het was geen dennenappel.
En dan is er dat moment waarop u uitstapt en het asfalt bekijkt met de blik van iemand die zojuist een misdaad heeft gepleegd in een Scandinavische thriller. U voelt zich schuldig. U overweegt een brief aan de nabestaanden.
De Nachtwacht van het Amfibieënfront
Gelukkig zijn er vrijwilligers. Heldhaftige types met zaklampen, emmers en het geduld van een monnik. Zij rapen padden op en zetten ze veilig over.
Pieter voelt zich één met hen.
Hij staat daar in zijn jas (net iets te dun), met een zaklamp die eigenlijk alleen geschikt is om de meterkast te inspecteren, en mompelt tegen passerende automobilisten: “Rustig aan! Het is spitsuur voor de liefde!”
Sommige mensen kijken begripvol. Sommige mensen denken dat Pieter zelf van het padje is.
Beide observaties zijn waar.
Een Les in Langzaam
Wat Pieter fascineert, is de koppigheid van de pad. Hij wil naar de overkant. Hij gaat naar de overkant. Er is geen vergadering. Geen participatietraject. Geen beleidskader. Gewoon: gáán.
En misschien – heel misschien – zit daar de serieuze ondertoon.
Wij razen maar door. In auto’s, agenda’s, meningen en deadlines. Alles moet sneller. Efficiënter. Doelmatiger. En dan is daar ineens een pad. Die zegt: “Ho, mens. Het is lente. Ik heb een missie.” En jij moet remmen.
Misschien is dat de ware betekenis van van het padje zijn. Dat je even uit je spoor wordt gehaald. Dat je moet vertragen. Dat je merkt dat niet alles om jouw route gaat.
IJsbanen en Inzicht
Ja, het voelt soms alsof je op een ijsbaan rijdt. Ja, het is even opletten geblazen. En ja, Pieter heeft ook momenten dat hij denkt: “Hadden jullie dit niet digitaal kunnen regelen?”
Maar dan ziet hij zo’n klein, dapper wezen dat met uiterste toewijding de overkant bereikt. En hij denkt: Als we nu eens net zo zorgvuldig met elkaar omgingen als met die padden. Als we nu eens iets vaker remden. Als we nu eens erkenden dat ook het kleine, het trage, het kwetsbare recht heeft op een veilige oversteek.
Dan zou de wereld misschien een stukje minder glad aanvoelen.
Dus mocht u de komende weken ’s avonds rijden en u ziet iemand langs de weg met een zaklamp en een licht verwarde blik – Toeter niet. Dat is Pieter. Hij is van het padje. En precies daar hoort hij even te zijn.
