
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Hoewel de thermometer zich nog gedraagt als een puber met stemmingswisselingen – vandaag 14 graden en optimistisch, morgen 4 graden en mokkend – is het onmiskenbaar lente aan het worden.
Ik weet dat niet vanwege een app. Niet vanwege een weerbericht met een enthousiaste mevrouw die “zonnige perioden” zegt alsof ze die persoonlijk heeft besteld. Nee.
Ik weet het omdat ik om vijf uur ’s ochtends wakker word getrompetterd door een merel met grootheidswaanzin.
Het begint subtiel. Eén noot. Dan nog één. En dan – alsof hij net een contract heeft getekend bij het Concertgebouw – barst hij los. Een complete symfonie in D-mijn-heer-het-is-vijf-uur. En daar tussendoor: de koekoek.
De koekoek is de minimalistische onder de vogels. Die doet niet aan aria’s. Die doet: “koe-koek.” Punt. Alsof hij even wil checken of wij nog bij de les zijn.
“Koekoek.” Ja, dank u, we leven nog.
Ik lig daar dan, tussen droom en dag, en besef: dit is het begin van het jaarlijkse complot van licht en leven.
De sneeuwklokjesbrigade
Overdag zie ik het bewijs in de voortuin. De sneeuwklokjes staan te schitteren alsof ze net auditie hebben gedaan voor “Holland’s Got Photosynthese”.
Ze hangen daar nederig, met hun witte kopjes gebogen, maar vergis u niet: dit zijn pioniers.
Dit zijn de types die zeggen: “Kom maar op met die nachtvorst, wij staan er al.”
En dan die bolgewassen. Tulpen die nog voorzichtig hun nek strekken. Narcissen die alvast oefenen op geel. Krokussen die uit de grond schieten alsof ze een belangrijke afspraak hebben.
Een lichtgroene waas legt zich over de bomen. Niet het brute, volle zomerblad. Nee. Het tere, aarzelende groen van iemand die voorzichtig “hallo” zegt. Lente is geen entree. Lente is een fluistering die steeds brutaler wordt.
De mens in lentestand
Wat mij fascineert, is wat het met ons doet.
De buurman, die ’s winters alleen zichtbaar is als silhouet achter dubbel glas, staat ineens buiten. Met een snoeischaar. Zonder jas. Met een blik die zegt: “Ik ga dit jaar alles anders doen.” We gaan massaal opruimen. Schuren uitmesten. Terrassen schoonspuiten. Goede voornemens recyclen. We kopen planten. We kopen hoop in potgrondvorm.
En ergens, tussen het snoeien van een verdwaalde klimop en het bewonderen van die eerste lichtgroene waas, gebeurt er iets merkwaardigs: we worden milder. De zon valt anders op gezichten. Gesprekken duren net iets langer. We groeten elkaar weer. Alsof we collectief uit een winterslaap kruipen en denken: hé, jij ook nog hier?
Maar pas op voor de schommeling
En toch. De lente is ook een meester in relativeren. Net wanneer je denkt: dit is het, we gaan barbecueën, ik trek mijn korte broek aan – BAM – nachtvorst.
Daar staan je dappere plantjes. Daar sta jij, met je optimisme. Lente leert ons iets ongemakkelijks: groei gaat nooit in één rechte lijn omhoog. Er is altijd een koude nacht. Altijd een terugval. Altijd een wolk voor de zon. Maar het verschil met de winter is dit: Het licht wint nu terrein. Onstuitbaar.
De serieuze noot onder de merel
Misschien is dat de stille boodschap van de lente. Dat het niet erg is als het nog schommelt.
Als je zelf nog twijfelt. Als je goede voornemens nog half in knop staan. Groei begint niet met zekerheid. Groei begint met een waas.
Met een eerste noot om vijf uur ’s ochtends. Met een sneeuwklokje dat denkt: ik waag het erop. Met een boom die voorzichtig groen durft te worden. En misschien – heel misschien – mogen wij dat ook. Niet meteen vol in blad. Niet meteen in bloei. Maar een beetje lichter dan gisteren.
En als u morgenochtend om vijf uur wakker schrikt van een overijverige merel, probeer dan niet meteen te mopperen. Zie het als een herinnering. Dat het leven, ondanks alles, weer begint.
Koekoek.
