Dementie

Dementie is zo’n woord dat zich gedraagt als mist. Je weet dat het er is, je hoort anderen erover praten, maar zolang je er zelf niet doorheen hoeft te lopen, blijft het iets abstracts. Iets van statistieken, zorgnota’s en folders in wachtkamers waar niemand echt wil zitten.

Tot het ineens een naam krijgt. Een gezicht. Een stem die je kent, en die zegt: dit is nu ook van mij.

Dan blijkt dementie geen verdwijntruc te zijn, maar een langzaam herschikken van het leven.
Alsof iemand in je hoofd de laden anders indeelt en jij soms even moet zoeken waar gisteren is gebleven.

Het vreemde is: wij, de omgeving, raken vaak eerder in de war dan degene om wie het gaat.
We worden voorzichtig, gaan zachter praten, alsof woorden ineens breekbaar zijn geworden. Alsof gezelligheid een risico is.

Maar dementie vraagt niet om fluisterstand. Het vraagt om nabijheid. Om blijven doen wat je deed, met misschien iets meer geduld en iets minder haast. Doe gewoon. Dat is geen onderschatting, dat is een kunst.

Vier de herinnering. Niet door haar krampachtig vast te houden, maar door haar ruimte te geven. Vertel dat verhaal gerust nog een keer. Lach opnieuw om dezelfde anekdote. Herinneringen slijten niet door herhaling – ze krijgen er glans van. En vooral: laat merken dat je hen niet vergeet. Niet door steeds te zeggen “weet je nog?” maar door te laten voelen: ik weet jou nog.

Dementie neemt misschien stukjes weg, maar het haalt niet de waarde uit iemand. Niet de liefde, niet de humor, niet het recht om er helemaal bij te horen. Het is geen afscheid in termijnen, maar een uitnodiging tot anders vasthouden.

Misschien onthouden zij straks niet alles meer. Maar wij wel. En dat blijkt, in alle eenvoud,
meer dan genoeg.

Geef een reactie