Pieter en de Pythons op Zolder

Kent u die uitdrukking: “Wat ben jij een serpent!” Welnu. In Lichtenvoorde hebben ze daar een meer letterlijke invulling aan gegeven.

Een man hield zestig pythons op zijn zolder. Zestig. Dat is geen hobby meer. Dat is een seizoenskaart voor de dierentuin, maar dan zonder de uitgangen duidelijk aangegeven.

De woningcorporatie in kwestie – laten we haar bij naam noemen, want ook corporaties verdienen hun moment in het daglicht – ProWonen – trof bij inspectie witte bakken aan. Geen kerstdecoratie. Geen opbergboxen voor oude Donald Ducks. Nee. Pythons. Tientallen. In verwarmde bakken.

Het geheel speelde zich af in het doorgaans vredige Lichtenvoorde, waar men gewend is aan geritsel in heggen, maar niet per se aan genetische herstructurering van reptielen op de bovenverdieping.

De man fokte, zo verklaarde hij plechtig, om “bepaalde genen samen te brengen.”

Dat klinkt bijna romantisch. Alsof hij een datingapp voor slangen beheert. Swipe naar rechts voor een bijzonder patroon, swipe naar links voor een subtiele schubbenstructuur.

Nog vijf jaar, zei hij. Dan zou hij teruggaan naar twintig slangen. Dat is geruststellend. Alsof iemand met zestig brommers in de woonkamer zegt: “Maak je geen zorgen, over vijf jaar houd ik er nog maar twintig.”

De rechter oordeelde dat zestig pythons in een huurwoning een bedrijfsmatig karakter hebben. Dat lijkt me een milde formulering. Als zestig verwarmde reptielen geen onderneming vormen, weet ik niet wat wel. De Kamer van Koophandel had er spontaan een reptielenlogo bij kunnen ontwerpen.

Maar achter de lach schuilt iets anders.

We leven in een tijd waarin iedereen zijn eigen universum creëert. Op zolder. In de schuur. Online. We verzamelen wat ons boeit, wat ons bezighoudt, wat ons misschien zelfs troost. De één spaart postzegels. De ander meningen. En sommigen… pythons.

Het punt is niet dat iemand van slangen houdt. Het punt is wanneer liefde voor een passie verandert in onrust voor de omgeving. Wanneer enthousiasme de voordeur uit kruipt en de buren zich afvragen of ze voortaan hun vuilniszakken moeten vastbinden met een boa constrictor-knoop.

Vrijheid is prachtig. Maar vrijheid zonder begrenzing wordt glibberig.

Een wijk is geen terrarium. Een huurhuis is geen broedkamer voor genetische ambities. Samenleven betekent dat je soms moet inbinden – hoe kronkelig je plannen ook zijn.

En misschien, heel misschien, is de uitdrukking “serpent” minder bedoeld voor wie slangen houdt, dan voor wie vergeet dat samenleven ook iets warms nodig heeft. Geen elektrische warmtematten onder witte bakken. Maar gewone, menselijke warmte.

En die past, zo leert ons deze zaak, zelden in zestig stuks tegelijk. 

Geef een reactie