De kunst van het gecontroleerd glijden

Er zijn sporten die je begrijpt. Voetbal. Wielrennen. Desnoods nog schansspringen, omdat iemand ooit dacht: laten we van een berg afglijden en kijken hoe ver we komen.

En dan is daar curling.

Ik zat laatst te kijken naar het Olympische Winterspelen en daar gleden ze weer. Mannen en vrouwen in keurige outfits die iets wat verdacht veel op een glimmende fluitketel lijkt over het ijs schuiven. Alsof iemand bij de uitverkoop van de huishoudafdeling is blijven hangen en dacht: hier zit een sport in.

Curling. Het is schuiven met fluitketels. En dan die bezems.

Twee volwassen mensen die als bezetenen voor dat ding uit rennen en het ijs poetsen alsof hun schoonmoeder onverwacht op bezoek komt. Fanatiek wrijvend. Alsof het lot van de natie afhangt van de mate waarin het ijs glanst.

Ik vind het vreemd. En tegelijkertijd intrigerend.

Want wat gebeurt hier eigenlijk? Iemand duwt een steen – officieel heet het een steen, maar kom op, het is een designer-fluitketel zonder tuit – en daarna gaan anderen driftig dweilen om het ding subtiel bij te sturen. Een millimeter naar links, een fractie naar rechts. Strategie. Geduld. Beheersing.

Het is het tegenovergestelde van hoe wij doorgaans leven. Wij gooien. Wij smijten. Wij lanceren plannen de wereld in en hopen dat ze ergens goed landen.

Curlers niet. Curlers schuiven. En blijven ondertussen poetsen.

In huiskamers krijgt de sport inmiddels navolging. Ik zie het voor me. Een vrijdagavond. Vrienden. Een geopende fles wijn. Iemand die roept: “Zal ik ‘m inzetten?” De fles rolt over de laminaatvloer, twee anderen erachteraan met een dweil, fanatiek vegend om de koers subtiel te beïnvloeden.

“Meer naar links!” “Niet zo hard poetsen, Henk!” “Hij gaat richting de bank!” En dan – mirakel der huiselijke precisie – stopt de fles precies bij twee lege glazen.

Bullseye.

We noemen het: Huiskamer Curling. Toegang gratis. Katten verboden.

Toch zit er iets fascinerends onder de hilariteit. Curling is misschien wel de meest beheerste sport ter wereld. Geen schreeuwende tribunes, geen borstklopperij. Het is fluisteren op ijs. Overleg. Geduld. Tactiek.

Je wint niet door harder te duwen. Je wint door beter te sturen. En soms door net iets fanatieker te dweilen dan de ander.

Misschien is dat wel de serieuze ondertoon van deze ogenschijnlijk komische bezigheid. We lachen om de fluitketels. We grinniken om de bezems. Maar ondertussen zien we iets wat we in het dagelijks leven zelden doen: zorgvuldig iets in beweging brengen en daarna met aandacht bijsturen.

Niet schoppen. Niet forceren. Maar schuiven. En poetsen waar nodig.

In een tijd waarin iedereen lijkt te roepen, te trekken en te drammen, is curling bijna een levensles. Begin rustig. Kijk goed. Werk samen. En accepteer dat een kleine veeg het verschil kan maken tussen misser en meesterzet.

Pieter blijft het een rare sport vinden. Hij zal zelf nooit met een bezem over ijs rennen. Zijn knieën hebben al moeite met de trap naar zolder.

Maar hij kijkt. Met een goed glas in de hand. En terwijl ergens in een ijshal een steen langzaam richting het middelpunt glijdt, schuift Pieter zijn stoel iets dichter naar de televisie. Niet om te dweilen. Niet om te sturen. Maar om te genieten van de kunst van het gecontroleerd glijden. 

En hij denkt: misschien moeten we in het leven wat vaker schuiven met fluitketels. En wat minder met deuren slaan.

Geef een reactie