Springen over de grens van het normale

Pieter en zijn lief verslikten zich in hun ochtendkoffie. Niet zo’n beschaafd kuchje, maar zo’n oerkreet die begint in de longen en eindigt in existentiële twijfel. “Het bestaat echt,” zei zij, terwijl ze naar het scherm wees. “Dit,” zei Pieter, “is óf het einde van de beschaving óf het begin van iets waar wij gewoon te oud voor zijn.”

Alleen het woord al klinkt als iets wat je fluisterend biecht bij de huisarts, of als een obscure aandoening waarvoor gelukkig een zalfje bestaat. Maar nee. Het is een sport. Een echte. Met regels. Juryleden. Parcoursen. En – dit is belangrijk – met serieus kijkende mensen.

Voor wie het gemist heeft: volwassenen (en kinderen, en jongeren, en waarschijnlijk ook een enkele verdwaalde veertiger met jeugdtrauma’s) springen met een stok tussen hun benen over hindernissen. Niet omdat ze te laat zijn voor de bus. Niet omdat de vloer lava is. Maar omdat er een bel klinkt, een startnummer wordt omgeroepen en iemand zegt: “Succes in de ring.”

Pieter dacht eerst dat hij per ongeluk in een kleuterschool voor volwassenen was beland. Zo eentje waar de juf zegt: “En nu allemaal even voelen wat dit met je doet.”

Maar niets was minder waar. Dit was georganiseerd. Professioneel zelfs. Met dressuurproeven. Met küren op muziek. Met strafpunten. Strafpunten! Voor een stokpaard dat een balkje omstoot. Een balkje dat, laten we eerlijk zijn, sowieso al geen bestaansrecht had.

En die stokpaarden… Dat zijn geen lullige knutselprojecten van een regenachtige woensdagmiddag. Nee, die dingen hebben manen waar je jaloers op wordt, ogen met meer expressie dan menig talkshowgast en een naam. Altijd een naam. Want een stokpaard zonder naam is als een leaseauto zonder laadpas: moreel onacceptabel.

Ze trainen. Echt. Op locaties die je kent van de “echte” paardensport. Waar normaal gesproken paarden staan die wegen als een kleine middenklasser, rennen nu mensen rond met houten equivalenten. De jury knikt ernstig. Er wordt gemeten. Er wordt genoteerd. Niemand lacht. Dat is misschien nog wel het meest verontrustende.

Pieter voelde de neiging om cynisch te worden. Om iets te mompelen over “de jeugd van tegenwoordig” en “vroeger speelden we nog gewoon buiten”. Maar toen gebeurde er iets vervelends. Hij zag plezier. Onversneden plezier. Geen scherm. Geen likes. Geen algoritme. Alleen iemand die springt, struikelt, weer opstaat en denkt: ik doe het nog een keer, maar dan beter.

En daar wringt het. Want hobbyhorsing is natuurlijk volstrekt absurd. Het is over de top. Het is voer voor late-night grappen en licht ongemakkelijke gesprekken bij de koffieautomaat. Maar het is óók een plek waar niemand vraagt of je normaal bent. Waar je geen echte paarden nodig hebt, geen dure stallen, geen perfecte afkomst. Alleen een stok, een beetje fantasie en de moed om te denken: laat ze maar kijken.

Misschien is dat wel de serieuze ondertoon waar Pieter op bleef hangen. Dat we in een wereld die steeds zwaarder, ingewikkelder en bozer wordt, collectief vergeten zijn hoe je iets gewoon voor de lol doet. Zonder nut. Zonder opbrengst. Zonder beleidsnota.

Hobbyhorsing is geen sport die vraagt om begrip. Het vraagt om ruimte. Om een samenleving die af en toe zegt: ga maar. Spring maar. Ook al snappen we het niet. Misschien juist dan.

Pieter nam nog een slok koffie. Dit keer voorzichtig. “Het blijft belachelijk,” zei hij. “Ja,” zei zijn lief. “Maar misschien is dat precies wat we nodig hebben.”


En ergens, in een manege of op een avonturenboerderij, klonk een bel. De wedstrijd begon. De beschaving hield stand. Op een stok.

Geef een reactie